verhuis

Jaman,

Met nog een week te gaan voordat het gezin op bezoek komt, moet ik verhuizen.

Ik ga naar het vrijwilligershuis gaan om daar de laatste daagjes te verblijven.

Aangezien ik geen hele maand meer in casa Maximo zal verblijven, ga ik naar het vrijwilligershuis toe omdat het veel handiger is.

Dus ik ben nu mijn kamer aan het opruimen.

Nuja, kunnen jullie jullie voorstellen hoe mijn kamer er nu uit ziet?

Wel, alles ligt op de grond in kleine stapeltjes. Het is echt moeilijk om te sorteren.

Bij elk ding denk ik; houden of hier laten of geven aan de kinderen?

Het is toch wel een moeilijke bevalling!

Mijn valies zit nu al vol en meer dan de helft heb ik nog niet eens bekeken.

Ik zal zondag proberen te verhuizen, hoe ik het ga doen weet ik nog niet, maar dat zien we op het moment zelf wel.

Na 10 maanden merk ik toch dat ik hier al veel herrineringen heb opgeslaan in mijn kamer. foto's, brieven, tekeningen, kleren, souvenirs en zoveel meer!

Ik begin nu ook wel te beseffen dat mijn ontdekkingsreis op zijn einde komt.

Ik wil naar huis en jullie allemaal terugzien, maar ik wil hier ook niet vertrekken.

Ik zal zoveel van Peru missen. Denk dat vooral mijn vrijheid een deuk zal krijgen, maar dat zal wel meevallen als ik eenmaal in Gent ga studeren.

Nu hoor ik jullie al vragen, weet ze al wat ze zal studeren?

Wel, na een jaar denken, ben ik er nog niet uit. Verpleegkunde zit er ook nag altijd tussen en dat lijkt nu wel een goede keuze, maar ik weet het echt niet!! Ik wil zoveel doen!

Deze week zal ik nog normaal in de 2 casa’s gaan werken en dan zou ik zondag vertrekken naar Lima om Elies, marij, mama en papa te gaan opwachten aan het vliegveld! Dat zal een leuk wederzien zijn!!!!! Verlang al!

de tijd vliegt voorbij!!!!

Hola!!

Como estan?

Hier alles beter en nog beter!

Sorry dat het nu zolang duurde, maar de tijd vliegt nu echt verschrikkelijk snel.

We zijn al vaderdag gepasseerd en dat terwijl ik het gevoel heb dat moederdag gisteren was. In deze tijd is er toch wel nog veel gebeurd.

Op school is er nog niet zoveel speciaals gebeurd. Alleen dat er nu culturele minuten zijn voordat de lessen beginnen. eerst beginnen ze met het vlokslied en met de vlag die door mijn jongens klasgenoten worden gedragen en naar de andere plaats van de speelplaats macheren. Grappig voor mij om dit te zien.

Ik moest in mijn eerste week al direct voor heel de school spreken. Normaal moest ik dit doen met een ander meisje uit mijn klas. Maar ze was toevallig ziek! Ken je dat ;)

Gelukkig dat Fabiola (een ander klasgenote) mij dan geholpen heeft. Ik moest het doen en voor de eerste keer was iedereen op de speelplaats echt stil! In de culturele minuten moet je iets vertellen aan de studenten die iedereen algemene kennis noemt.

Ik heb het gehad over ‘de dag van het water’ en een verhaaltje over ‘we hebben meer dan we denken’. Iedereen had gezegt achteraf dat ik dat heel goed gedaan had. Dat maakte me toch eventjes preus! Maar die preusheid ging direct weg toen we wiskunde kregen. Het wiskundeniveau is hier echt niet te doen. Ik die dacht dat wiskunde een makkie ging zijn. Jaman, heeeeeeeeele grote vergissing! Ik kon nooit iets meedoen of antwoorden. Ik voelde me echt dom!!!!

Achter Semana Santa ben ik een week met Eberson en Abel naar Lima gegaan. Zij moesten naar Lima gaan op controle bij de dokter. Ik mocht met hen mee en eigenlijk was het wel leuk.

Abel is bij mij echt een engeltje maar in de casa is hij dat niet. Hij houd zich niet aan de regels en dat brengt toch veel problemen mee.Hij moest meegaan om een psychiater te bezoeken.

Eberson die blind is en moeilijk kan wandelen moest de dokter zien om te kijken of hij een operatie kan ondergaan of niet voor zijn benen. Ik heb de dokter niet gezien. We zijn 3 dagen in het ziekenhuis geweest en Eberson is maar 10 min. van mij weggeweest met Julisa (sociaal werkster). 1 avond wouden we naar het waterpark gaan, maar natuurlijk was het gesloten de dagen dat we er waren. Dus zijn we maar naar een (voor Peru) gigantische supermarkt geweest. Daar hadden ze verschillende spelen en dat hebben we dan een paar gespeeld. Airhocky vonden ze echt geweldig om te doen. Eberson speelde met mij tegen Abel. We zijn beiden 1 keer gewonnen, dus ze waren echt blij! Daarna hebben ze zo autogereden en Eberson vond het echt geweldig! Al die bewegingen en sturen vond hij super! Echt een leuk moment!
In Lima zelf heb ik dan naar de immigratie geweest voor mijn visa, maar daar konden ze niets doen. Ik moet reizen en enkel door de Peruaanse grens te kruisen, kon ik terug 6 maanden kregen.

Daarom moest ik dus een reisje zoeken! Ik was aan het zoeken voor heel goedkope vliegticketten naar de andere kant van latijn-amerika om mss een andere AFS-student te gaan bezoeken. Toen ik aan het zoeken was, kwam ik plots op een actie voor het Paaseiland. Het eiland met die grote beelden waarvan ze nog niet weten voorwat ze gemaakt geweest zijn. Ik had het aan een vrijwilligster gevraagt en ze zei direct ja. Dus op 4 mei zijn we vertrokken. Het was een prachtige reis!

Eerst moesten we vrijdagnacht de bus nemen naar lima. In de bus hebben ze mijn fototoestel en mp3 gestolen. Aan mijn fototoestel hebben ze niets. De flits wou niet werken en de baterij zat er zelf niet in. Maar mijn mp3. Daar stond al mijn favoriete muziek op! 16gb!! Maarja. In lima heb ik dan toch een camera gekocht ja, ik ging naar het paaseiland! Ik kon toch moeilijk zonder kodak gaan! En de camera is veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel beter!!!

Dan tegen 10 uur naar het vliegveld geweest en een klein beetje geprobeerd te slapen. Dan tegen 1 uur moesten we in het vliegtuig stappen. Toen ik door immigratie moest, had ik een klein probleem met mijn visa, maar dat wist ik al! Dusja, ik moest dan met een paar mensen gaan babbellen, maar het hield niets uit. Ik heb moeten betalen voor de dagen dat ik telaat was en dan mocht ik op het vliegtuig kruipen. Virginie is dan direct in slaap gevallen, maar ik kon niet slapen. Ik wist niet dat we eten kregen, maar het heeft me toch gesmaakt. Ik had daarvoor virginie wel moeten wakker maken. Ze was echt in een diepe slaap! Tegen 6u smorgens zijn we dan toegekomen op het eiland. Het was nog pikdonker.

Paaseiland ook gekent als Rapa Nui is een eiland van 150 vierkante km. Dus een klein eiland met maar 1 dorp. Iedereen woont daar en een paar personen leven helemaal afgezonderd. Het eiland bestaat uit 3 dode vulkanen. Met daartussen een kleine berg waaaruit je het uitzicht hebt op de 3 vulkanen en dus de uiterste toppen van het eiland kunt zien. De natuur is echt geweldig! En de zee de mooiste zee dat ik ooit gezien had!

De eerste week hebben we met 2 chilenen rondgetoerd in de yeep en hebben we zo veel gezien. Het eten was toch niet zo afwiselend! Omdat alles daar zoooooooooooo duur was hebben we de 2 weken pasta of rijst met tomatensaus gegeten. Als we eens geluk hadden en de campeerders een ui over hadden, konden wij die gelukkig gebruiken.

Op zondag 13 mei kwamen Anthony en Thibault dan ook af. 2 vrijwilligers die ook gehoord hadden van mij over de actie. We hebben een paar keer kunnen afspreken, maar Anthony is zo sociaal dat hij teveel mensen leerden kennen en zo weinig met ons kon afspreken ;)

Ik en Virginie zijn dan 3 dagen gaan rondwandelen. Je kunt het eiland rondwandelen in 3 dagen. Maar het slapen in tent is eigenlijk verboden. Maar iedereen zei dat het mogelijk was. Dus we waren direct vertrokken te voet en de eerste dag was het het zwaarst. Er was een wegeltje dat we konden volgen, maar af en toe kon je het wegeltje niet meer vinden en moest je zelf een weg banen tussen de vele stenen op de grond. Toch was dit het mooiste deel van het eiland. Er waren vele Moai’s (beelden) die toeristen niet kunnen zien en toch wel de moeite waard! Ook de zee was zo blauw! Dat blauw was zo onecht!

Tegen 5 uur hadden we de eerste slaapplaats gevonden. Dit in een open grot dicht bij de zee. Het was een hele mooie plek. We lagen zacht door het hoge gras en dicht bij de zee. Het slechte idee ooit! Omdat het verboden was, waren we onbewust toch bang dat we betrapt gingen worden, maar door het geluid van de zee was het verschrikkelijk! Ik dacht dat het water zo dicht bij ons was dat we gingen nat worden en het geluid zorgde dat ik dacht dat er iemand aankwam. Ik had totaal niet geslapen, maar plots midden in de nacht zie ik echt een fel licht. Ik dacht dat het een zaklamp was, maar dat was het niet. Het was de maan! Jaman, de eerste keer dat de maan mij angst aanjaagt!

De 2^de dag hebben we dan een vulkaan opgewandeld en daar was het uitzicht echt prachtig! We zijn eerst langs het witste strand gepasseerd die ik ooit gezien had. Daarna zijn we langs papa vaca gepasserd. Letterlijk vertaald is dit vader koe. Maar hier werd het gebruikt om de grootste steentekening te benoemen. Het was 12m lang en het meest zichtbare van het hele eiland die ze tot nu toe hadden gevonden. Op het eiland zijn ze nog veel opgravingen aan het doen, waardoor ze steeds meer en meer ontdekken. Na de hoogste vulkaan op te wanden hebben we die nacht dan wel beter kunnen slapen, maar toch. Zo goed slapen was het ook weer niet.

De volgende morgen zijn we rond 6u opgestaan om tegen dat de zon opkwam bij de 15 moai’s te graken, maar we waren de afdaling vergeten;). Bij de 15 Moai’s op een rij komen veel toeristen de zonsopgang bekijken en als we met hen teugwouden moesten we er wel vroeg zijn. Maar als we tegen 6u30 wouden vertrekken was het nog donker en zoals ik al zei waren we de afdaling vergeten. We moesten een grote steile wand naar beneden wandelen, maar we konden niets zien, dus hebben we toch een eindje gewacht. Het was zo steil dat het echt gevaarlijk was zonder dat je iets kon zien. Na 15 minuten zijn we dan gelukkig kunnen verder wandelen. Tegen 7u30 waren we dan gelukkig bij de Moai’s. De zon kwam juist op en het was prachtig!!! Zo oranje! Dan zijn we direct naar de auto’s geweest en we hadden geluk toen we bij de eerste personen dat we het vroegen, direct meemochten. En we zaten zonder dat we het wisten bij de burgemeester van het eiland! Hier op het eiland is er bij de ontdekking een priester komen wonen en hij had 15 leerjongens. De burgemeester waren telkens 1 van de leerjongeren. Die burgemeester was de laatste leerjongen toen de priester stierf. Hij was juist vorig jaar afgetreden als burgemeester. Hij heeft ons naar onze camping gebracht en zo konden we direct douchen en gaan slapen. Na 2 nachten niet geslapen te hebben, deed dat toch wel deugd!

Daarna nog een dagje strand gedaan en geluierd ;)

Maar dit was echt een vakantie! Zon zee strand! Ik ben met een heel chice vrijwilligster meegeweest en ook al kon zij niet zoveel Spaans en ik niet zoveel Frans, we konden elkaar goed verstaan zonder woorden. Het was echt een toffe reis!

Na het hele leuke reisje, moesten we in Ayacucho er direct weer invliegen. We waren maar met 10 vrijwilligers niet meer. Dat terwijl ik alles met 30 vrijwilligers gewoon was. Nuja. Ik ging elke dag smorgens naar school en dan ging ik smiddags naar de casa.

Dan vanaf de 2^de week ben ik naar Los Cachorros beginnen gaan. Dat is een andere casa, maar met straatkinderen. Dat is wel direct anders werken. Die kinderen zijn wel al ouder dan de kinderen in casa, maar ze zijn ook zoveel zelfstandiger! Nuja, ik ben niet veel met die kinderen bezig, maar meer met kinderen van in de buurt te helpen met hun huiswerk. Zij komen maandag, woensdag en vrijdag naar Los Cachorros om geholpen te worden met hun huiswerk. Dat is wel leuk. Hen zo kunnen helpen! Dit vooral met engels en wiskunde. Wie weet word ik door hen nog leerkracht ;) (neen, heb niet zoveel geduld om iets uit te leggen aan kinderen die niet willen luisteren ;)!!!) Veel respect voor de leerkrachten!

Omdat ik de vorige keer meegeweest was naar Lima met Eberson hadden ze me nog eens gevraagt of ik weer wou meegaan naar Lima. Zo ben ik dan nog een klein weekje met Maria-Anoinetta en Eberson naar Lima geweest. Was echt wel leuk met hen. Maria-Antoinetta die zo leergeestig is en direct blij met iets! Zo een schatje! E was zo blij toen ze eens bij mocht slapen in het hotel! Dat was eens iets anders. Naar het ziekenhuis gaan in Lima is voor hen echt een reis! Eerst en vooral een bus nemen voor 10 uur, maar daarnaast ook vele nieuwe geluiden en het grootste; eens weg zijn uit de casa voor meer dan 2 uur. Ik vond het geweldig met hen.

Sinds 1 juni ga ik dan ook niet meer naar school en dat zorgt ervoor dat ik nu in alle 2 de casas kan gaan werken. Dat maakt het wel drukker,maar vele leuker! Ik doe nu vooral smorgens casa los Gorriones en smiddags Los Cachorros. Ze kunnen nu totaal niet zeggen dat ik nu niets doe! Van smorgens 7 uur tot savonds vaak tot 19 uur. Daarnaast moet ik ook nog eens de site vertalen en dat zorgt ervoor dat heel mijn dag vol zit! Maar het is zo leuk!!!!

Zaterdag is Yoggi op bezoek gekomen. Dit is een buitenaards wezen die de aarde wou redden, maar hij had hulp nodig van de casa Hogar. Er is een nieuw planeet ontdekt genaamd Taywin. Maar de Taywinnes zijn slechte buitenaardse wezens en zij wouden de aarde veroveren voor meer plaats te hebben. Ze hadden 3 eieren verstopt in de aarde en de kinderen moesten met hulp van Yoggi een fotozoektocht doen en daarmee moesten ze vinden waar het ei versopt was.

De kinderen gingen daar zo in op. Het was echt leuk! Ook Yoggi was zo lief en echt!!

Ik weet nu al dat ik de kinderen zooooooooooo zal missen! In het begin waren ze bengeltjes, maar voor mij zijn ze nu echte engeltjes ;)

Ik heb me nu gerealiseerd dat ik maar 2 weken meer heb tot mijn ouders en zussen komen! Dan nog een maandje en ik ben terug in Belgie! Dus geniet nog maar van de laatste weken zonder mij ;) Ik ben terug voor je het weet!!!

Dikke kus voor iedereen,

Johanna

PS: fotos volgen op picasa: https://profiles.google.com/johannagorriones

Semana Santa

La Semana Santa of beter bekend als de Heilige Week (voor Pasen) is hier het toppunt van het jaar! Van baby-broers en baby-zusjes tot bed-bed-bedovergroutouders zijn aanwezig op de straat Niet alleen uit Ayacucho, maar over heel de wereld komt men hier naar de procesies kijken. Allez, dat volgens de Ayacuchanen. De meeste mensen komen vanuit Lima en vanuit dichte bijstreken, maar vele gringos zul je hier ook weer niet zien. Mss 1,5% of 2 % als dat veel is. (waarvan 1 % al uit de Gorriones). Zaterdag 7 april begon het met een soort stierengevecht. Maar omdat ik in de morgen in casa Luz moest werken, heb ik het niet kunnen zien.

Zondag was er een soort startprocessie om 11 uur. Ik was gaan wandelen met Adimir en juist op het moment dt ik terug wil keren zie ik Adimir op en neer springen in zijn rolstoel en hoor ik plots ook muziek. Heel vele mensen in traditionele kledij verlieten de grote kathedraal. Nadat al die mensen passeerden voor ons op de plaza, passeerden der ook heel veel paarden. Ik dacht eerst dat ze ook uit de kathedraal kwamen, maar er waren er veel te veel, dus totaal niet mogelijk! Maar toen zag ik dat ze klaarstonden op de hoek van de straat naast de kathedraal. Er waren ook van alle soorten paarden tussen. Van de hele kleine rappe tot grote trage. Af en toe zat er een cowboy of cowgirl tussen met traditionele paardrijkledij aan. Had er heel graag foto’s van willen trekken, maar natuurlijk op de momenten dat je het nodig hebt, heb je je camera natuurlijk niet bij jou!

Daarna ben ik met Adimir achter de stoet gaan lopen. Hij vond het geweldig. Ik was aan het door wandelen toen plots iemand riep dat we moesten doorlopen. Ik wist totaal niet voor wat, maar toen ik achter me keek, was er veeeeeeeel te veel volk achter mij aan het wandelen. Ik keek nog eens goed en zag dan de bischop, priester,... vanvoor lopen en daarachter dan al het volk met een palmtak die mooi gevlochten waren in hun handen. Dan moest ik wel plots naar de zijkant gaan. Ze passeerden en plots hoorde ik iemand roepen dat ze naar een andere kerk gingen. Maar Ayacucho is 1 van de steden met de meeste kerken in Peru, dus wist ik niet naar welke kerk ze gingen. Ben dan maar teruggeweest naar de casa. Toen ik eten had gegeven aan Adimir mocht ik doorgaan. Ben dan even naar huis geweest en dat eigenlijk teruggeweest naar het centrum voor een processie te gaan bekijken. Toen ik er toekwam was het juist gedaan. Ze hadden gezegt dat het begon om 4u30, maar 1 keer hebben ze in plaats van de mensen te laten wachten veel te vroeg begonnen. Had juist het laatste deeltje gezien en dat vond ik niet zo speciaal. Daarna ben ik met Julie, Letitia en Amandine iets gaan drinken. Daarna wouden we terugkeren naar huis, maar er was een dansoptreden bezig in het cultureel centrum en we zijn dan daar blijven eten.

Maandag moest ik smorgens naar school en was iedereen eigenlijk echt moe. Heb dan eens een siesta gedaan. Daarna ben ik naar het centrum geweest en ben ik met Camille gaan winkelen. Er was voor de feestdagen 50% op alle winkels! Dusja, daar een broek gekocht en een paar leuke oorringetjes. Daarna zijn we gaan aperitieven in de Via Via. Een van de touristische restaurant met uitzicht op de plaza de armas. We hadden geluk om nog een tafeltje te vinden aan het balkon en hebben daar dan ook blijven eten voor de processie te zien. Wel prachtig om heel dat uitzicht te hebben. Voor deze processies maken kunstenaars bloementapijten op de straat waar dan de processie over loopt. Prachtig om ze te kunnen zien van bovenaf.

Terwijl ik een heel lekker Belgisch stoofvlees met frietjes zat te eten kwam de procesie op de plaza. Het was voor mij al groot om te zien, maar dit moest klein zijn vergeleken met die voor pasen. Een proseccie is eigenlijk dat eerst de hele belangrijke mensen lopen met kaarsen in hun handen. Daarna komen de priester,misdienaars, gelovigen,... van die bepaalde kerk, daarna komt er een beeld met heel veel kaarsen gedragen door een paar man en daarna alle mensen die willen met of zonder kaars. Echt prachtig die lichtjes!!!

Toen ik de ViaVia verliet kwamen papa Gil en Letitia ook naar buiten. Gil dwong er op aan om met hen nog iets mee te gaan drinken. Dan samen de taxi terug naar huis genomen en dan geslapen.

Woensdag moest ik weer naar school. Daarna ben ik met Margerite, Helena en paar anderen terug naar het centrum geweest en naar de processie gekeken. Het was de vereniging tussen Maria en Jesus na zijn vrijlating. Prachtig om verschillende ‘koetsen’ te zien met vele kaarsen. Nog grooter dan die van maandag. Daarna zijn we in de Magia Negra een pisco sour gaan dinken. De Belgen die hier een project hebben, zijn ook gekomen en heb dan nog eens een avondje Nederlands gesproken. Wauw, dat was raar!!!!

Donderdag had ik voor de eerste keer geen les en heb ik er van genoten om te slapen. Anthony was teruggekeerd van zijn reis en hij wou werken in mijn plaats dus had ik plotseling een dagje vrij. Ben dan even naar de artesanale markt geweest en inkopen gedaan. Daarna was er een etentje in het vrijwilligershuis. Daarna zijn we allen uitgeweest om het afscheid te vieren van Amandine.

Vrijdag was er een verjaardagsfeestje van Milagros. Zij was 1 van de eerste kinderen met een beperking die in de casa kwam. Nu leeft ze terug bij haar moeder, maar we hebben haar 15^de verjaardag (die hier heeeeeeeeeeel belangrijk is) in de casa gevierd. Er was terug een clown gekomen die veel beter was dan de vorige en dan was er natuurlijk weer taart en snoep. Daarna even geholpen met de N.E. en daarna mocht ik weer vertrekken. S’avonds zijn we met zijn we met z’n allen kip gaan eten om het laatste maaltijd te delen met Amandine. Zij vertrok met de bus van 9 uur. Toen ze vertrokken was, was er plotseling soort van paniek. Sara was haar tas gestolen met daarin een profesionele camera en haar bril. Het ergste vond ze de geheugenkaart met de foto’s van het verjaardagsfeeste. Toch bleef ze er nog redelijk kalm onder. Ze belde direct haar ouders op om te zeggen dat ze haar bankkaarten moesten stopzetten,... en daarna zijn we met zen allen naar de processie gaan kijken. Daarna zijn sara en ik nog teruggekeerd naar het restaurant en hebben we met de bewaking gesproken omdat we dachten dat het de muzikanten waren. Daarna terug geweest naar de anderen en vrijwilligers zijn dan teruggekeerd naar het restaurant om met de muzikanten te babbelen. De vrijwilligsters zijn dan maar gevolgd, maar heeft allemaal niets uitgehaald. Na een flinke discussie zijn we allemaal iets gaan drinken in een bar. Daarna zijn de meesten teruggekeerd naar huis, maar er zijn er ook nog enkele naar een concert gaan kijken.

Zaterdag moest ik terug gaan werken in CasaLuz. Ik vroeg aan de señorita wat er vandaag gevierd werd en ze zij dat er niets was omdat het stille zaterdag. Er was enkel een grote feria in de mirador in Carmen Alto. Soort groete markt met eten,kleren, speelgoed,... Ze zei me dat ik met Adimir naar daar mocht gaan, maar dat was niet mogelijk want ik moest in bijna een uur terug zijn. Wou dan naar de plaza wandelen. Ik vertrok en opde hoek stond er een politieagent de auto’s tegen te houden om in een straat te gaan. ik ging die straat in. De politieagent kijkt me aan, maarja. Ik dacht omdat het was omdat ik een gringo ben. Maar ik wandel en boven in de straat is er veelvolk. Ik wandel toch door en zie nog meer mensen(in het rood gekleed) raar naar mij kijken. Maar eigenlijk meer naar Adimir. Ik wandel flink door en plots hoor ik een schot, veel geschreeuw en zie ik iedereen rennen. Ik wist totaal niet voor wat, maar toch begon ik een beetje te rennen. Dan plots schiet het me binnen. Op stille zaterdag is het vrije stierenloop! Dusja, je raad het al. Er was een stier op de straat gekomen waar ik wandelde samen met Adimir in zijn rolstoel. Ik kon nergens naar toe, dus ga ik naar de kant. Plots nemen enkele politieagenten de rolstoel op en zetten het binnen in het politiebureau. Juist op dit moment zie ik de stier paseren. Oef! Veilig. Toen ik naar Adimir keek was hij zo aan het lachen alsof hij het allemaal zo grappig vond dat wij een beetje schrik hadden gehad! Daarna snapte ik ook weer waarom iedereen in het rood was! Ik begon weer te wandelen en plots kwam ik enkele vrijwilligers tegen. Plots hoorde ik weer een schot, maar nu stond ik veilig. Eerst kwamen er paarden aangereden en met een touw vast een stier die mooi achter de paarden liep. De vrijwilligers liepen er dan achter om foto’s te kunnen nemen. Het was nu veel te warm gevonden! De zon scheen echt verschrikkelijk hard en ik had niets mee om Adimir of mij te beschermen. Heb dan ook maar een rood sjaaltje gekocht en op het hoofd van Adimir vastgemaakt. Hij zager echt cool uit zo!!!!

Daarna met andere vrijwilligers een fruitsapje gedronken en teruggekeerd naar casa. daar eten gegeven aan Adimir en mocht ik weer vertrekken. Toen ik een bus genomen had, stopte hij aan de mirador en wou hij niet meer doorrijden. Het was de eerste keer dat ik zoveel volk samen zag. Je kon bijna niets zien van al die mensen die er rondliepen. Moest dan nog eens wachten op een bus die wel doorging naar casa Maximo. Daar heb ik een douche genomen en dan met Helena naar de Mirador gaan kijken wat er daar allemaal aan de hand was. Daar wat rondgewandeld, maar het werd veel te snel donker, dus zijn we bijna direct naar het centrum gewandeld. Daar toegekomen zijn we met zijn allen kebab gaan eten. Daarna zijn we naar de plaza geweest, waar er normaal gezien vuurwerk ging zijn. maarhet regenende en dus konden ze het niet doen. We wouden iets gaan drinken, maar overal was het volzet. Ze zijn dan drinken gaan halen en hebben dat dan allemaal gedeeld. Tegen 10 uur was er nog niets gebeurd, maar voor een of andere reden zat er ambiance in al het volk die zaten te wachten. De Belgen zijn dan ook gekomen en kon dan weer eventjes met hen babbelen.

Tegen 11u30 is er dan toch vuurwerk gekomen. En wat voor 1! Het was echt de mooiste dat ik tot nu toe heb gezien. zelf oudejaar was niet zo mooi! Ik moest weer werken in de morgen, dus ben ik daarna met een nieuwe vrijwilligster teruggegaan.

De andere vrijwilligers moesten niet werken en hebben de nacht doorgetrokken om de processie om 5 uur smorgens te kunnen zien. Het scheen dat het echt prachtig en groot was. Ze zeiden ook dat het het moment was waarbij heeeeeeeeeeeeeeel de plaza vol was met mensen. Waarom moet ik steeds werken als er iets leuk en mooi te doen is?

Jahow, had al veel gezien van de Semana Santa, dus kan ik niet klagen.

Op pasen zelf was er eigenlijk niets meer te doen. De proseccie om 5 uur smorgens was het enigste. Ik ben terug gaan wandelen met Adimir en er was niemand op straat, maar echt niemand.

Toffe en mooie week dus. Waarom vieren wij dat niet meer zoals hier?

Het was echt chic om dit meegemaakt te hebben!!

Een unieke ervaring!

casa luz

Naast een hele drukke schoolweek van 7u30 kan ik in het weekend ook niet uitslapen. ik ga namelijk in het weekend naar Adimir in Casa Luz.

Casa Luz is een andere casa waar kinderen worden opgevangen. Ze hebben daar geen vrijwilligers en hebben toch 40 kinderen met maar 5 señoritas.

Adimir is een jongen met een beperking. Normaal gezien woonde hij bij zijn moeder, maar zijn moeder moest een operatie ondergaan dus moest Adimir ergens anders naar toe. Ze hadden het eerst aan los gorriones gevraagd, maar zij hadden geen plaats meer, waardoor casa Luz hem heeft opgevangen op voorwaarde dat er 1 vrijwilliger kon komen helpen. Ik heb me opgegeven en dus vanaf nu ga ik elk weekend naar casa Luz.

De eerste zaterdag dat ik moest gaan, wist ik niet wat te verwachten van Adimir, Casa Luz,... Ik belde aan en een klein meisje kwam de poort open doen. Ik zei dat ik er voor Adimir was en het meisje toonde me de weg naar boven. Adimir zat vast in een babystoel, maar hij was direct aan het lachen toen hij mij zag. Echt een geweldige lach geeft hij!

Adimir zit in een kamer met 7 baby’s en Esmeralda. Esmeralda is ook een meisje met een zware beperking. Zij kan niet bewegen, niet horen en niet zien. Omdat ze in de kamer van de baby’s ligt, kan de señorita niet naar haar kijken en ligt ze zo de hele dag door in haar bed.

Ik mocht direct beginnen met eten te geven aan Adimir! Hij at veel en gemakkelijk. Daarna wist ik niet veel te doen. Het was de eerste dag en de señorita zei/vroeg me niets.

Ik had bij in binnenkomen gezien dat er een ballenbad was. Heb dan besloten hem daarin te zetten en te kijken wat hij deed. Hij begon direct te spelen met de balletjes, legde hem neer, kwam terug rechtzitten,... De vrijwilligers waren dus verkeerd geweest; ze hadden gezegd dat hij niet kon bewegen, maar hij kan hem dus goed bewegen.

Na meer dan een uur wou ik iets anders proberen en nam hem weer mee naar de kamer. Daar legde ik hem op een matras op de grond, en begon hij vanzelf weer naar de deur te kruipen.

Ik nam hem dan even vast aan zijn armen en zette hem recht. Hij begon dan weer zo te lachen en begon dan zelf een heeeeeeel klein beetje te wandelen. Echt schattig om hem dat te zien doen. Maar hij genoot er zo van. Hij wandelde terug naar de deur en dan heeft hij eigenlijk vanzelf terug naar het ballenbad ‘gewandeld’. Hij heeft er dan nog meer dan uur in gespeeld tot het etenstijd was. Echt chic om te zien hoe hij genoot van het gevoel van de balletjes rond hem.

Daarna moest ik hem eten geven en mocht ik weer doorgaan. Echt wel een leuke voormiddag.

De volgende morgen moest ik ook weer terug gaan en was er een andere señorita. Zij vroeg me van alles en stelde ook wel een paar dingen voor om te doen.

Het was een hele mooie dag en daarom ben ik met Adimir in zijn rolstoel gaan wandelen. Hij vond het zo geweldig! Hij was aan het lachen en aan het wippen op zijn stoel.

Ik ben dan de hele morgen eigenlijk met hem gaan wandelen en dat vond hij geweldig. Ik denk dat hij niet zoveel buiten komt. en die keren dat hij dan buiten komt hij er echt wel van geniet.

zo mijn weekplanning is ook weer van de ene week op de andere veranderd! van niets te moeten doen tot plots geen moment thuis zijn. maar, ik vind het geweldig!!! ik verveel me nu tenminste niet meer!

dikke kus!!!

Johanitaa

ps: dank je voor jullie reacties!

eerste schooldag

Jaja, je leest het goed. ik ga weer naar school. Dit in Domingo Savio!

Ik ga naar de 5^de graad. Dat is hier het laatste middelbaar. We zijn met 8 studenten.
4 jongens en 4 meisjes. De lessen zijn van 7u40 tot 14u40. Mijn eerste schooldag was een beetje raar. Tegen 7u30 stond ik aan de poort, maar die was nog niet eens open! Toen het open ging, ben ik naar het ‘onthaal’ geweest. Daar vroeg ik of er mij iemand kon helpen de eerste schooldag. Ze riep dan om een jongen diejuist passerde. Hij heete Brain. Hij zit in mijn klas. We gingen dan naar ons lokaal. Zo klein! Er stonden 6 banken met elk 2 stoelen. Dan een kleine rek en een bureau voor de leerkrachten. Ik en Brain waren de eerste in ons lokaal en daarom ging ik nog eventjes naar buiten. Een paar andere meisjes kwamen me aanspreken. Ze vroegen van waar ik was, hoe oud ik was,... . de typische vragen dus ;) Je moet weten dat het engels hier heel belangrijk is. Dat heb ik gemerkt aan de alumnos die me aansproken onderweg. Goodmornig!! Van het frans naar het engels?

Daarna begon de eerste les. Er was een jongen bij gekomen. We zaten dus met 3. Ik begon me al af te vragen of we echt maar met 3 waren toen er plots nog 2 meisjes bijkwamen. Al met 5! De proffesor vroeg gewoon mijn naam en meer niet. Moet eerlijk zeggen dat ik dat een beetje ontgoocheled vond.

Na 2 uur babbellen over het uurrooster,lessen,... was de les gedaan. De proffesor ging weg en er kwam een vrouw binnen. Een deftig geklede leerkracht die meteen zegt dat ze Miss Betty is. Miss Betty is proffesor van aardrijkskunde, psigologie, economie en geschiedenis. Je raad het al. Enkele proffesoren voor meerdere vakken. Zei was echt wel geinterreseerd en begon direct met een hoop vragen over Belgie die ik half maar kon antwoorden omdat ik nog niet alles verstond. Maar het was wel grappig hoe mijn mede-alumnos nu aandacht aan het luisteren waren. Er waren ondertussen 2 jongens bijgekomen. Toen de les gedaan was, moest ik nog eventjes met miss Betty babbellen. Ze vroeg hoe mijn spaans ging, met wat ik problemen had,... wel vriendelijk! Daarna vroegen Fabiola en Pamella direct of ik met hun wou meegaan. Ze vroegen mij ook uit, maar het was echt een korte recreo geworden ;) ze wouden me direct helpen met alle boeken, huiswerken,... echt tof!

Die dag hadden we dan nog biologie en trigonometrie. Wauw! In biologie zijn we bezig met bio-elementen en bio-moleculen. Ik ben dus echt alles ervan vergeten! Maar echt alles! Daarna hadden we trigonometria! Nog eens allemaal chinees! Het is een soort wiskunde. Maar heb dat nog nooit gezien en gehoord! Ook verstond ik de proffesor niet. Hij articuleerd met moeite en ook slaat hij veel passen over bij het opschrijven, waardoor ik totaal niet mee ben! Wou dan achteraf nog wat uitleg vragen, maar voordat ik kon opstaan, was hij al verdwenen ;)

Wiskunde met al zijn componenten of hoe je dat ook noemt, hebben wij zo’n 14 uur per week. Dat is algebra, geometria, ... veeeeeeeeeeeeeeel te veel wiskunde dat ik totaal niet begrijp!

Dusja. Deze week liep heel de tijd zo. De ene les vre goed, maar andere heeeeel slecht!!

verjaardag casa hogar

Na het carnaval had ik een gewone week met de normale werkjes; hospital, crepes, N.E., cosina en niños. De vrijdag moest ik dan niet meer werken, maar ben dan weer ziek gevallen. Heb daardoor heel het weekend in bed gelegen. Vervelends was voor mij tot de conclusie te komen dat ik in belgie nooit echt thuis ben gebleven door ziekte en hier al 2 of 3 keer ben moeten blijven slapen.

De maandag was ik al iets beter en ben dan met de N.E. kunnen gaan werken. Dinsdag mocht ik dan de oficina gaan schilderen. De casa hogar geeft ook franse en englese lessen om geld in te zamelen. Daarvoor gaan ze een nieuw lokaal openen. Maar die moest eerst geweldig opgeruimt en gekuist worden! We waren eerst witte verf gaan halen en alle benodigheden. Daarna zijn we begonnen met schilderen. We hebben dan gegeten bij Papi Juan en daarna moest ik verf gaan halen. Had vaneerste keer een hele grote pot witte verf gekocht. Ik kwam toe in de oficina en daar kwamen we tot de conclusie dat de verf cremekleur was. Had nog zo gevraagt voor witte verf! Maar ze vonden het niet zo erg, maar we mochten alles weer opnieuw schilderen.

Woensdag had ik het hospital, maar omdat het regende was ik na een uur weer weg. Er waren niet zoveel patienten vandaag. (moest ik daarvoor zo vroeg opstaan)

Donderdag hadden we een grote activiteit voor de hele wijk. We hebben dit met 4 op voorhand voorbereid. 2 daarvan hebben dan uiteindelijk iets gedaan en Diego (coordinator van opvoeding) heeft ook alles willen uitleggen. Hij kende de spelen totaal niet waardoor hij het echt helemaal verkeerd uitlegde. Daardoor waren de kinderen verstrooid en konden ze niet eens volgen. Wat ervoor zorgde dat de spelen in het honderd liepen. Met gevolg dat ik af en toe moest bemoeien, maar dit deed ik totaal niet graag, want dit brengt verwarring met zich mee voor de kinderen. Wat een heel boeltje met zich meebracht. Het was dus niet de beste activiteit! Hierna zijn alle vrijwilligers samen naar het cetrum geweest. Het was gezellig.

Zondag 4 maart was het exacte 10 jaar bestaan van de casa. Ik ben rond 7 uur naar de casa geweest en dan met Julver naar de markt geweest. Deze week waren er verschrikkelijk veel konijnen gestorven. Daardoor wou ik hem een konijn cadeau geven. We hadden geluk in het doorgaan. Een taxi heeft ons gratis opgenomen en gevoerd naar de markt, op de markt zelf heeft Julver zijn konijn mogen uitkiezen en daarna hebben we terug moeten wandelen. We waren juist rond 8u30 terug in de casa.

Voor de verjaardag en ook voor de herdenking aan Chantal (vrouw van Gil) was er smorgens een mis voorzien om 9 uur. De andere kinderen waren aan het wachten! De bus wou niet afkomen. Dat op dat belangrijk moment. Er waren geen vrijwilligers aanwezig, maar tegen 9 uur was de bus er dus konden we eindelijk vertrekken.

Toegekomen aan de kerk waren alle vrijwilligers buiten aan het wachten. We zijn dan allemaal naar binnen geweest en de mis is begonnen. Na een half uur was de viering gedaan en moesten we buiten wachten op de bus. We gingen normaal gezien naar het graf van Chantal gaan. Maar toen we buiten stonden te wachten begon het te spetteren. Dus besloten ze gewoon naar huis terug te keren. Ze gingen een andere dag gaan. Toegekomen in de casa Hogar zijn alle vrijwilligers vertrokken. Iedereen is eigenlijk gaan slapen. Omdat ze te laat waren gaan slapen ;)

De volgende morgen ben ik tegen 8 uur gaan helpen met Anita. Het was het grote verjaardagsfeest! Anita moest koken voor alle genodigden, alle señoritas, alle vrijwilligers en alle bezoekers. Ze had gelukkig iets met weinig werk gekozen. Het was overheerlijk! Het was kip in de oven met een lekker sausje, aardappelen, rijst en russische salade (salade met rode biet). Het was de lekkerste kip die ik ooit gegeten heb! Tegen 10 uur was alles klaar en konden we gaan kijken naar het oficieel gedoe. Eerst was er een toespraak van de psicholoog en daarna was er het volkslied. Iedereen zong in hoge borst mee (behalve alle vrijwilligers).

Daarna heeft Eberson een liedje gezongen voor papa Gil. Echt leuk om te zien. Daarna hebben de vrijwilligers gedanst op het bekende liedje; Michel Telo? - Ai Se Eu Te Pego. Daarna hebben de kinderen gedanst op verschillende soorten muziek en in de kleren voor die dans. Ze waren echt geweldig! Daarna was het tijd om te eten. Tegen 14 uur was iedereen weg en moesten we alles opruimen. Tegen 16u30 was er het verjaardagsfeestje voor Ruth-Karina. Er was een clown afgekomen en het was echt grappig. Vooral omdat hij interactie had met de kinderen en vrijwilliges met dansen, zingen,... het was echt leuk. Na het feestje moesten we weer alle opruimen, maar vele handen maakten licht werk!

Ik weet dat het soms lang duurd om een verhaal te vertellen, maar jullie moeten weten dat schrijven niet mijn alleberste ding is.

Dikke kus!

johanna

Carnaval

Teruggekeerd van reis moest ik de donderdag direct gaan werken. Ik was verschrikkelijk moe van al die busritten, maar met volle goesting ben ik weer aan het werken begonnen. Ik ben begonnen met de N.E. Ze waren echt blij om me terug te zien. Vooral Maria-Antoinetta. Na het eten geven aan Diego, mocht ik vertrekken. Ik ben dan direct gaan slapen. Was veel te moe!

De volgende morgen moest ik de pannenkoeken gaan verkopen. Gelukkig was het met Camille, maar toch. Weer 3 uur nodig gehad om alles te kunnen verkopen. Daarna zijn we naar de markt geweest en de moed zakte me al vlug weg toen Camille me vertelde dat er diezelfde avond een vergadering was voorzien omdat ze zondag en de zondag ervoor geen vergadering wouden. Daar ging mij opnieuw vroeg gaan slapen! Ik ben dan toch maar geweest en heb eigenlijk niet veel gemist. Het was nog altijd hetelfde als voor mijn reis en eigenlijk van vanaf dat ik hier ben. 6 maanden dus bijna;)

Op de vergadering werd er gezegd dat we mochten meedoen met de Cachorros. Een andere casa hogar. Maar ik wist al een maand dat we mochten meedoen met hen. Ze hadden dus nog niets voorbereid hiervoor en ze moesten zondag al optreden. Nuja, dit is Peru. Ze gingen de volgende avond repeteren. Ik kon er niet bij zijn, omdat ik de niños had. Ook had ik me opgegeven om de pannenkoeken te verkopen op carnaval. Hoe dom kon ik zijn! ;)

Aja, je moet weten dat Carnaval in Ayacucho een van de grootste is in Peru. Dus keek ik er eigenlijk een beetje naar uit en ben ik daarvoor ook teruggekeerd voor carnaval. Carnaval duurd hier ongeveer een hele week en het begint met de kinderen die een watergevecht houden.

Zaterdag heb ik dan eindelijk eens kunnen uitslapen en tegen 2 uur ben ik naar de niños geweest. Ik moest eigenlijk niet veel doen omdat er een film was. Tegen 7 uur heb ik de casa verlaten en ben toch naar het vrijwilligershuis geweest. Daar waren ze nog niet eens aan het oefenen en ze waren er al van 5 uur. We zijn dan blijven oefenen, maar niemand had er echt goesting in. Tegen 9 uur mochten we dan eindelijk gaan. we waren nog geen stap verder. De vrijwilligers kennen geen quechua, laat staan dat we kunnen zingen en dansen a las Peruanos! Daarna was er een ‘feestje’ in casa Maximo met alle nieuwe vrijwilligers, maar ik was veel te moe dus ben ik direct gaan slapen. Vond wel jammer dat ik er niet bij kon zitten, maarja. Ze hadden me er ook niets over verteld.

Zondag heb ik dan weer kunnen uitslapen en naar de N.E. geweest. Daar weer enkele activiteitjes gedaan en na het eten geven ben ik naar de casa geweest. We zijn dan met vele vrijwilligers naar het centrum geweest om carnaval te gaan bekijken. We hadden gelukkig een plaatsje gevonden aan de kathedraal waar we de plaza konden zien. Na een paar uur zijn we dan iets gaan drinken. Het was een gezellige bar, maar we zijn er toch niet zo lang gebleven. Iedereen moest morgen vroeg op voor carnaval

Maandag moest ik dan de crepes gaan verkopen. Ik en Camille moesten alleen 100 pannenkoeken verkopen. We hadden afgesproken om 8 uur zodanig dat we vroeger konden beginnen en meer aan onze dag hadden. Toegekomen in de oficina was er geen enkele ingredient aanwezig. Geen eieren, melk, suiker, servetten,... je kunt je wel voorstellen hoe frustreerd we begonnen waren aan onze pannenkoeken. Normaal moest de groep van zaterdag dat allemaal gekocht habben, maar dat ‘waren ze vergeten’. We moesten dus eerst een uur gaan winkelen achter alles en nog wat en konden dan pas beginnen. Ook het verkopen ging niet vlot. Alle vrijwilligers hadden gezegd omdat het carnaval was dat het heel rap verkocht ging graken. Wel, om 2 uur hadden we pas gedaan met alles te verkopen. Daarna moesten we ons gaan verkleden van Vincent en mee gaan doen met de stoet. We waren allemaal in traditionele kledij. Dat betekent een witte rok met korte onderrok waardoor het een beetje poeft. We moesten dan een witte t-shirt of topje dragen met daarover een manta. Een soort speciaal deken. Dat zag ik eerst niet zitten want het was echt koud, maar na een eindje mee te doen in de stoet was het echt wel geestig. Er waren een paar señoritas, waaronder ook Anita van de keuken die met ons meededen. Ik kende het liedje niet, maar na 100 keer hetzelfde te horen kon je hier en daar wel wat meezingen. Na een eindje voel je toch dat de mensen dronken begonnen te worden. Het is een traditie om bier of pisco te drinken terwijl je in de stoet loopt. Wij konden in het begin niet zoveel drinken, omdat we van een casa hogar waren. Maar er waren velen die dan toch al teveel binnen hadden. Voorbeeld Anita was veel luidruchtiger dan normaal en ook de señoritas lachten meer dan dat ik gewoon was.

We hadden de toer gedaan op de plaza de armas, waar het eigenlijk stopt. Maar we bleven maar doorgaan en doorzingen door alle straten. Plotseling begon het te regenen, maar ook dat belemerde ons niet;) Na een eindje zijn we dan op een pleintje blijven zingen en dansen. Plotseling is er dan een wedstrijd uitgebroken. Jongens tegen de meisjes. Op hetzelfde liedje, zetten ze andere tekst om het ander geslacht een beetje uit te schelden. Moet wel zeggen dat ik van een paar uitdrukkingen verschoten ben. Ik ben niet gewend dat Peruanen zo over het ander geslacht spreken. Mar het was wel grappig om te horen. Daarna zijn we ons weer gaan verkleden. We hadden echt verschrikkelijk koud. Daarna zijn we met alle vijwilligers kebab gaan eten. Na 6 maanden weet ik dus dat er een kebabzaak is! Kun je da geloven! Het was heel lekker. De uitbaters zijn een Peruaan als kok en een Franse als serveerster. Met nadeel dat iedereen natuurlijk meer gemotiveerd was om frans te spreken. Daarna zijn we allemaal naar huis geweest en gaan slapen.

De volgende morgen ben ik gaan helpen in de keuken. Anita was zo moe! Gelukkig had ze ervoor gezorgd dat we chifa maakten. Dat was echt niet veel werk! Na het eten,ben ik dan weer naar het centrum geweest voor het carnaval. Moet eerlijk zeggen dat het voor mij constant hetzelfde leek. Daarmee bedoel ik dat het constant hetzelfde liedje was met dezelfde danspansjes. De ene groep deed het wel beter dan de andere, maar toch. Het enige verschil voor mij was dat ze allemaal verschillende kleuren hadden van traditionele kledij. Dat was dan ook het enigste. Maar de kleuren waren echt wel mooi om te zien. Na een beetje wandelen, ben ik Camille tegengekomen. We hebben dan een hele toer gedaan op zoek naar andere vrijwilligers, maar geen enkele tegengekomen. We gingen juist weer naar huis gaan, toen plots een ouder vrouwtje vanuit de stoet mij besmeerde met kalkpoeder. Dat is hier zo’n gewoonte dat ze kalkpoeder of water naar elkaar strooien. (gelukkig is het geen bloem, want dat zou een boeltje geven!) Camille had zich juist op tijd achter mij geschuild met gevolg dat mijn gezicht en t-shirt bijna helemaal wit waren en zij niets had.

Plotseling kwamen we dan Jennie en Nicolas tegen. Zij waren echt kletsnat en ze waren zelf bezig met water naar de mensen te gooien. Echt grappig om de reacties van de mensen te zien. De ene waren verbaasd, maar anderen waren boos of juist heel blij. Echt grappig. Als Nicolas water over iemand goot, dan kwam die persoon terug om ook water op ons te gooien met gevolg dat iedereen dan nat was. We zijn nog een eindje blijven kijken en daarna zijn we iets gaan eten. Daarachter wouden we de bus gaan nemen, maar we moesten een hele toer doen rond de plaza. Bij de kathedraal zijn we dan nog andere vrijwilligers tegengekomen. We zijn dan allemaal samen naar casa maximo geweest.

Puno, de grens, Copacabana, La Paz, Uyuni, La Paz, de grens, Arequipa, Ica en dan uiteindelijk Ayacucho!

De volgende morgen ben ik met mijn kamergenote naar het festival gaan kijken. Er waren heel veel mensen in verschillende gekleurde costuums, al die kleuren waren heel mooi!! Af en toe zagen we een paar mensen dansen, maar eigenlijk ging het fetival door in het stadium. Het was veel te duur om naar binnen te kunnen gaan, dus zijn we buiten blijven wandelen.

Daarna zijn we naar de mirador van de Puma geweest. Daar kon je bijna heel Puno zien en het lake titcaca. Het was prachtig! De natuur in Peru kan ik echt niet beschrijven. Het is allemaal zo verschillend, maar toch zo gelijk!

Daarna zijn we een lekker pizzamenu gaan eten en terug naar het hotel geweest. Daar dan onze valiezen genomen en een taxi naar de terminal genomen. Daar toegekomen had ik nog geen ticket en vond ik nergens plaats om met de jongens van gisterenavond mee te gaan. Ik moest dan even blijven wachten en dan na 10 minuten kwamen ze zeggen dat er toch plaats vrij was. Ik betaalde vlug en mocht dan vlug op de bus springen. Ik kreeg het doanedocument en mocht dan vooraan in de bus zitten. Ik zat op zetel 4. Als ik op het blad keek van de bestuurder, zag ik dat er nog plaatsen vrij waren. Waarom kon ik dan eerst niet mee? Jahow. Ik zat op de bus richting bolivie! Eindelijk zo ver!

Na 3 uur waren we aan de grens aangekomen. Op de bus kregen we eerst informatie van wat we precies moesten doen en wat we moesten tonen aan welke persoon. Iedereen stapt uit en ik sta in de rij van 1 of ander gebouw. Ik ben aan de beurt, geef alles wat ik nodig had en de persoon gaf mij een stemel. Plots zei hij dat er iets niet in orde was. Begreep niet zo goed wat er aan de hand was, maar plotseling nam een andere (politieman) mij mee naar een ander gebouw. Daar stonden er ook veel mensen in de rij, maar ik mocht gewoon voor. Die persoon daar keek mij raar aan, maar gaf een andere stempel en dan zei de politieagent dat alles in orde was. Was een beetje van streek geraakt van het gebeuren, maar hij zei dat alles echt in orde was nu en dat ik naar Bolivie imigratie moest gaan. Ik ga daar naartoe en kreeg direct 30 dagen. Zonder probleem. Ben in Bilivie!!

Daarna nog een half uurtje gereden en toegekomen in Copacabana. Een stad aan de andere kant van lake titicaca! Toegekomen ben ik met mijn buur en de jongen (steven) van in Puno een hotel gaan zoeken. Na een half uurtje teruggekeerd naar het eerste hotel dat we het eerst bezocht hadden. Daarna heb ik een toer gedaan met steven. We zijn eerst iets gaan eten en daarna zijn we op cafe geweest. Er waren eigenlijk vele toeristen. In het cafe zaten we aan een tafel met ernaast een rek met spelletjes. Steven had nooit domino gespeeld en hij vroeg me of ik dat kende. We hebben dat een paar keer gespeeld en daarna hebben we dos gespeeld (vervolg uno ;) ) Tegen 11 uur moesten we terug zijn in het hotel. Als we later wouden zijn, moesten we meer betalen, wat een heel rare redenering was. Dus we gingen dan terug. We wouden dan proberen nog weg te gaan, maar de wachter had ons gezien en vroeg wat we gingen doen. We zeiden dan dat we water wouden gaan halen, maar hij zei dan als we weg wouden gaan we meer moesten betalen, we zijn dan maar naar ons bed geweest en gaan slapen.

De volgende morgen zijn we tegen 7 uur opgestaan en vertrokken naar de “haven”. Eerst had ik mijn zware valies in het reisbureau kunnen achterlaten en dan mocht ik in de boot stappen. Steven ging een nacht in Isla del Sol slapen en ik deed een toer. Heb hem niet meer teruggezien daarna. Het was echt een grijze morgen, met vele regen en veel mist. (het nadeel om in januarie-februarie te reizen!) Na bijna 2 uur dan uiteindelijk aan de Isla del Sol aangekomen. Daar zijn er vele toeristen uitgestapt, maar ik ging eerst naar de Isla de la Luna. Het was een klein uurtje meer, maar daar toegekomen was er eigenlijk niet veel te zien. Er was een oude muur overeind blijven staan, maar dat was ook alles wat je kon zien van de ruines. Daar was er dan een plaatselijke gids die wat uitleg gaf en na een uurtje waren we daar weer weg. Daarna weer een uurtje terug naar Isla del sol. Het weer was al veel beter geworden, want de zon begon te schijnen! Gelukkig! Op de boot begon ik met 2 meisjes te babbellen. Lucy en sara zijn van Amerika en Engeland en sara is 3 jaar en lucy is 1.5 jaar vrijwilliger in Ecuador. Ze geven engelse lessen aan kinderen van een dorp.

De Isla del Sol was echt prachtig! Het was toeristisch gemaakt, maar het was wel mooi! Als je naar boven wandelde, kon je over het Titicacameer kijken. Op een gegeven moment kon ik zelf het einde van het titicameer niet meer zien. Isla del Sol heeft zijn naam eigenlijk niet gestolen. Als je er bent, voel je je al een beetje vrolijker. We hebben daar een eindje rondgewandeld en daarna moesten we terug op de boot kruipen. Deze keer kropen we op het dak. Er waren geen wolken meer te zien en de zon scheen echt fel. Het was prachtig toen we begonnen te varen.

Een beetje later zijn we gestopt op 1 van de drijvende eilanden. Daar vind je dan ook het typisch fototafereel. Strooien hutjes met strooien bootjes. Dat is eigenlijk gemaakt als toeristische atractie en eigenlijk vond ik dat echt niet mooi. Het was allemaal zo fake dat we er binnen10 min. weer weg gingen ;)

Terug toegekomen in Copacabana hebben we onze busticket gekocht naar La paz, eten gezocht en op de bus gekropen. Na een half uurtje moesten we plots van de bus gaan. Ik wist niet voor wat, maar we moesten het titicacameer met een bootje oversteken. De bus ging ook op een grote boot. De weg die we naar La Paz namen ging dus vlak door het Titicacameer. Toegekomen aan de andere kant moesten we wachten op dezelfde bus en konden we weer doorgaan. Terwijl we wachten, hoorde ik plots iemand zeggen dat er iemand met een hele felle flits op de bergen stond ;) . Het was weeral beginnen donderrren en bliksemen.

Toegekomen in La Paz was het 8 uur geworden en was het ook al donker. Lucy en Sara hadden gereserveerd in 1 van de bekentste hotelketens Rocksy hostel. Ik had nog niets gereserveerd of opgezocht, want ik had al een paar dagen geen internet gezien om op te zoeken. Ik ging met Lucy en Sara mee naar hun hotel om daar ook een bed te vragen. Daar toegekomen gingen zij direct naar de balie. Toen ze terugkwamen naar waar ik zat, zeiden ze dat zij ook geen plaats hadden. Ik vroeg waarom en ze zeiden dat hun reservering moesten bevestigd hadden en dat hadden ze niet gedaan. De 180 bedden waren allemaal volzet. Kun je dat geloven?

We waren nu (gelukkig voor mij) alle 3 zonder bed. Dus zijn we maar gaan zoeken. We hebben eigenlijk niet zo lang moeten zoeken. Aan de overkant van het hotel was er een ander hotel die goedkoop was en we hebben daar kunnen blijven slapen.

De volgende morgen zijn we eerst geld gaan afhalen, gaan ontbijten en op het internet gekropen. Daarna zijn we naar het terminal geweest om onze nachtbus naar Uyuni te regelen. Daarna zijn we naar een heksenmarkt geweest. Een artesanale markt met vele spulletjes en prulletjes! Daarna zijn we wat meer gaan rondwandelen.

We zijn dan naar een soort mirador geweest, of wat dat toch moest zijn. Het was eigenlijk een park voor kinderen en je had een klein uitzicht over de stad. Daarna een supermarkt gevonden. Daarna teruggeweest en iets gaan eten. Daarna zijn we naar het hotel geweest, onze valiezen genomen en een taxi genomen naar de terminal. De taxi wou maar niet afkomen, maar toen we eindelijk vertrokken waren, was er verschrikkelijk veel verkeer en lag het verkeer stil. 15 minuten voordat we de bus moesten halen waren we er nog niet. Tegen 5 voor 7 zijn we dan uiteindelijk toegekomen in het terminal. Dan met onze rugzakken naar de loket van de bus (als je het zo kan noemen) gelopen. Du bus was gelukkig nog niet vertrokken. Lucy en Sara zijn dan vlug hun ticket gaan kopen om hun reis na Uyuni verder te maken. Daarna vlug onze rugzakken in de bus kunnen steken en kunnen instappen. De busrit was verschrikkelijk. De weg was verschrikkelijk slecht met teveel bulten en gaten. Het was echt verschrikkel. Allez, dat zeiden de anderen toch, want ik heb constant kunnen slapen ;) heel raar, maar normaal slaap ik niet op de bus, maar op de slechtste weg, kan ik dus duidelijk wel slapen. Heel raar!

Toegekomen in Uyuni, waren er verschillende reisbureaus die je direct kwamen aanspreken over de verschillende toeren je kan doen. Ahja, Uyuni is het dichtste dorp bij het grootste zoutmeer ter wereld. Luzy en sara hadden direct een goede reisbureau gevonden, dus ik ben met hen meegeweest naar het reisbureau. Daar vroeg ik voor de 3 dagentoer. Het was de goedkoopst, maar er was zoveel niet inbegrepen. Lucy en Sara zijn dan een hotel gaan zoeken voor deze nacht. Zijn doen de dag toer. Er was daar nog een reizigster voor de 3 dagen, dus ben ik met haar in andere reisbureaus gaan vragen. Kort erop hadden we een toer nog goedkoper gevonden met bijna alles inbegrepen. We hebben ons daar dan ingeschreven. We zijn dan gaan ontbijten en de busticket terug naar La Paz gaan vastleggen. Ondertussen leerden we elkaar kennen. Zij is Natasa uit Servia.

Om 10 uur zijn we dan naar het reisbureau geweest. We moesten een eindje wachten volgens Peruanen;) Ik heb dan nog eventjes met Lucy en Sara kunnen babbellen. Daarna moesten ze weg, hun toer vertrok! Na nog eens 10 min (dat eigenlijk een half uur was), was onze auto er eindelijk! Hij was een mooie rode yeep! Ik en natasa kropen er in, dan nog 2 meisjes, nog een meisje en dan uiteindelijk een jongen! Onze chauffeur voor de 3 dagen is victor. Hij is 65 jaar en doet deze toer elke week 1 keer. We vertrokken en gingen eerst naar een treinkerkhof. Daar lagen verschillende treinen van vroeger, die eigenlijk door de mensen nooit is weggedaan en eigenlijk vergeten. Er lag een treinspoor naast die volgens mij nog gebruikt word. Het was oud en mooi, maar tegelijk ook niet zo speciaal. Weet niet hoe, maar het was zo.

Na de treinkerkhof zijn we naar een dorpje geweest die eigenlijk voor het toerisme leeft. Er is een artesanale markt en dat is het zo een beetje. Daar bleven we een eindje totdat Victor ons riep om te eten. Hij had eten voor ons gemaakt. Het was een biefstuk, met warme quinua op een speciale manier gemaakt die verschrikkelijk lekker was!, met koude groentjes en coca. Daar was de eerste keer dat we allemaal samen zaten en echt met elkaar babbelden. Het was gezellig, iedereen vertelde waar hij naar toe was geweest, naar waar hij wou gaan, wat ze deden,... Echt gezellig. Ik was niet de jongste! Er was Rebecca en zij was 17 op reis met Lauren uit Australie. Daarnaast was er Jacky uit de USA en goths uit Rusland.

Na het eten zijn we dan naar het grote zoutmeer geweest. Prachtig! Er was veel water, dus het zout was met een laag water in het begin, maar hoe verder we in het meer gingen, hoe minder regen en dus droog en mooi wit. Daar hebben we echt lang verschillende poses gedaan voor de foto’s. Het was echt geestig om dat te doen. Je kon echt foto’s nemen alsof er iemand op je hand staat, zit, ligt,... We hebben echt prachtige foto’s kunnen nemen, op een gegeven moment probeerden we met de timer foto’s te nemen dat we sprongen, maar na 35 beurten lukte het ons nog niet om op het juiste moment samen te springen. Toch was het echt grappig om dat te proberen!

Na meer dan 3 uur zijn we dan vertrokken naar onze eerste slaapplaats. Dat was zo’n 3 uur rijden, maar de rit ging nu vlugger omdat we met elkaar babbelden. Toegekomen in het ‘hotel’ kregen we een kamer voor zijn alles. Daar bleven we eerst wat babbellen, maar daarna kregen we thee of koffie met koekjes en gingen we dus aan tafel zitten. Toen begonnen we met kaartspelen. Elk had een ander spel en we probeerden dat 1 of meerdere keren als we dat leuk vonden. Ik had rikiki uitgelegd, maar het duurde een beetje te lang, dus hebben we het maar tot 8 kaarten elk gespeeld. Daarna konden we eten. Het was hele lekkere soep met gebraden aardappellen, tomaten en komkommer. Daarna hebben we nog een eindje spelletjes gespeeld en gaan slapen.

De volgende morgen kregen we ons ontbijt en moeste we weer vertrekken. We hebben dan naar een heel eind in de bergen gereden. De natuur! Sommige bergen hadden echt besneeuwde toppen. Daar waren we eerst gestopt bij oranje rotsen warbij er 1 eruitzag als een condor. Daarna zijn we gestopt om een vulkaan te bekijken, maar omdat er weer teveel wolken waren, konden we de top er niet van zien. Daarna hebben we weer verder gereden.

We zijn dan ergens gestopt om te eten. We hadden kippensnitsel met pasta en worteltjes met boontjes. We zaten op grote stenen om te eten. Dit was dicht bij een meer. Achter het eten mochten we er even naar toe gaan. er waren vele flamingos. Heel prachtig tafereel!

Daarna hebben we weer een eindje gereden en zijn we bij de stenen boom aangekomen. Het is (zoals mevr. Adreaans het uilegde) een steen die door de wind(of was het zand)-erosie geleidelijk word afgeslepen langs beneden. Daarna moesten we weer een eind rijden en dan zijn we aan een natuurreservaat terecht gekomen. Een half uurtje later zijn we dan gestopt in ons volgend ‘hotel’. Daar hadden we ons ook eerst geinstaleerd en daarna begonnen we weer een eindje te babbelen. Daarna zijn we aan het meer gaan wandelen. Er waren weer veel flamingos en ergens ver weg in het meer zagen we een besneeuwde heuveltje. Het was alsof er een ijsblok lag. Echt waar!

Doordat het echt koud was en het een beetje begon te regenen zijn we teruggekeerd. De anderen zijn dan wijn gaan kopen en daarna hebben we hartenjager gespeeld. Dat kaartspel dat je ook op je computer kan doen! Ik begreep dat spel op de computer niet, maar nu ik het met echte kaarten heb gespeeld, speel ik het nu veel op de computer!

We kregen dan weer onze thee met koekjes, maar we bleven door spelen. Daarna kregen we weer eten van Victor. Hij had ook een fles wijn gekocht. Dat hebben we dan samen opgedronken. Geleidelijk aan merkte je dat we dronken waren aan het worden. Rebecca werd een beetje dommer, speelde slechter en werd ook veel chagreiniger, natasa werd veel luidruchtiger en babbelde veel meer (soms zelf in Servies of hoe je het ook noemt waardoor iedereen echt begon te lachen!). tegen 12 uur ben ik dan toch naar bed geweest, want we moesten om 5 uur opstaan! De anderen zijn opgebleven tot 4 uur!

Toen we dan eigenlijk moesten opstaan waren ze natuurlijk vreselijk moe! Maarja, Victor kwam met onsbijt (lekkere pannenkoekjes) en daarna moesten we wel weer vertrekken. We zijn dan naar een plaats geweest, waar er hete lucht uit de aarde ontsnapt in grote dampwolken. Na enkele foto’s waren we weer allemaal in de auto.

Daarna zijn we naar de aqua’s termales geweest. De warmwaterbronnen. Het was super, maar dan ook super zalig! ik was de enige in mijn groep die er direct in kroop. De anderen hebben bijna een half uur gewacht om erin te kruipen. Het was ijskoud toen ik mijn kleren uitdeed en dan was het water kokend toen ik er in ging. Ik wou via een steen/trapje in het water kruipen, maar ik gleed uit, Om dat niet te laten merken aan de anderen kroop ik direct helemaal in het water. Dit had ik beter niet gedaan, want het deed eigenlijk pijn omdat het zo heet was! Na een eindje geklimatiseerd te zijn, was het water echt zalig! Maar zalig!

Na normaal gezien elke week een lekker warm bad in Hooglede te nemen, deed dit bad na 5 maanden echt deugd! Heb er echt heel lang in gezeten. Als ik nu uit het water kwam, was het eigenlijk warm. Hetvoelde raar daar in dat warm water te zitten, terwijl je bijna 5000 meter hoog zit tussen de besneeuwde bergen.

Toen de anderen bij mij waren gekropen, kwam Victor plots zeggen dat Goths naar de grens moest vertrekken. Hij vroeg dan of we konden wachten tot hij terugwas. Hij ging hem naar de grens brengen van Chili en dan terugkeren. Hij zei dat dat een uur ging duren; maximum 1u30. Het was 8u30 toen hij verrtok. Tegen 9u30 waren de anderen er uit en naar het restaurant geweest. Ik ben in het water gebleven tot 10 uur, want Victor kon afkomen. Tegen 11 uur was hij nog niet toegekomen. We hadden niets uit de auto gehaald. We hadden geen geld, geen eten, drinken,... Na een eindje begonnen de meesten het ergste de denken. Hij was er vandoor met al ons grief, had een ongeluk gehad,... ik had nog geen zo’n angst, want ik had mijn camera uit mijn zak gehaald, maar de anderen hadden hun canon’s in de auto laten liggen. Elke yeep dat we zagen passeren, sprongen we op, maar gingen dan weer teleurgesteld gaan zitten. Tegen 11u30 was hij er dan eindelijk en iedereen was door het dolle heen! We renden naar hem toe en dan vertrokken we rap. Hij zei dat de wegverschrikkelijk was en dat hij daardoor te laat was.

We gingen dezelfde weg terug, maar af en toe viel de auto stil. We hadden allemaal onze bus naar La Paz deze avond, dus wouden we echt doorgaan. Tegen 2 uur stopten we in het hotel van deze nacht om te eten. Het begon echt vreselijk te regenen. Wij waren aan het eten, terwijl victor een lekke band aan het repareren was. Je zag hem zo afzien en zweten dat we echt wouden helpen, maar wat konden we doen? Gelukkig was de man van het hotel hem aan het helpen! Teon hij klaar was met het repareren, laadde hij alles in en vertrokken we weer.

De rit ging echt traag. Er was eigenlijk geen weg tussen de bergen, maar het was vreselijk in die auto! Af en toe voelden we het slippen, maar we zeiden niets zodanig dat Victor zich kon consentreren. We vroegen hem of hij gegeten had en hij zei dat hij er geen tijd voor had. Hij heeft heel de rit op cocabladen zitten sabbellen. Vond het vreselijk om het zo te zien. We hadden cola van bij het eten over en we hadden dat aan hem gegeven. Dat wou hij gelukkig wel. We konden onze muziek opzetten en de meesten vielen ook in slaap, maar ik kon weer niet slapen.

Geleidelijk aan werd het donker en was de weg echt verschrikkelijk! Ook de regen maakte het er niet gemakkelijk op. De voorlichten werken maar een klein beetje en de ruitenwisser hielpen totaal niet. Er kwam veel modder op de vooruit waardoor hij nog minder kon zien. Op een gegeven moment moest hij uitwijken voor een auto, waardoor we een klein beetje van de weg graakten en daardoor vast geraakten. Gelukkig moesten we niet te lang wachten tegen dat er een vrachtwagen langskwam en ons eruit hielpen. We stelden hem dan voor om in het volgende dorpje te stoppen en morgen vroeg weer door te rijden. Het was toch al bijna 10 uur geworden en hadden dus al lang onze bus gemist. Hij vond dat een goed idee, maar hij moest bellen naar het reisbureau om dat te vragen.

Toegekomen in San Christobald, probeerde hij eerst te bellen, maar hij had geen bereik. Hij kroop terug in de auto en zei dat we verder moesten rijden omdat ze niet opnamen en omdat hij geen geld meer had. Hij moest eigenljk wel een beetje bang van hen geweest zijn, maar wij zagen dat allemaal niet zitten en na een beetje babbellen ging hij dan toch akkoord om een hotel te zoeken. Wij hebben dan betaald voor de nacht en zijn dan vermoeid van de lange dag direct in slaap gevallen.

De volgende morgen zijn we om 6 uur vertrokken. Tegen 8u30 zijn we dan uiteindelijk toegekomen in Uyuni. Iedereen gaf hem dan en fooi en dan ging hij naar binnen in het reisbureu. Ik was eigenlijk de enige die spaans kon babbellen, dus ik ben met hem mee naar binnen geweest, de anderen hebben gewacht in de yeep. Eerst waren de personen van het reisbureau niet zo blij, maar ik en Victor hebben dan alles zo goed mogelijk uitgelegd en dan begonnen ze het een beetje te verstaan. Ze zijn dan gaan kijken wat ze konden doen voor onze busticketten. Ik ben dan bij de anderen gaan wachten in de yeep. Tegen dat ze terugkwamen moesten we weer naar binnen gaan. ze hebben ons nieuwe busticketten gekocht voor deze nacht. Daarna zijn we gaan ontbijten. We hebben er heel lang over gedaan, want we hadden toch de hele dag! Daarna zijn we wat gaan wandelen. Plotseling begon het weer te regenen en zijn we dan maar in een kapsalon gaan schuilen. Ik heb er mijn haar laten doen als eerste. Toen ik klaar was, deed natasa het ook, Lauren het ook en daarna dan ook Rebecca. Het was zo goedkoop! Voor een goede wasbeurt en een kapbeurt was het maar 20 bolivianos. Dat is zo’n 2 of 3 euro! Daarna nog wat rondgewandeld en kleine artesanale winkeltjes gedaan.

Daarna zijn we in een restaurantje gaan eten. Achter het eten, hebben we kaartspelen gedaan totdat we onze bus moesten gaan halen.

Na de slechte busrit terug (waarbij ik nu niet gelapen had) hadden we afscheid van elkaar genomen. Ik en Natasa gingen dan onze busticket gaan vastleggen. Ik voor Arequipa en natasa voor Puno. Zij wou de carnaval daar nog zien. Normaal ging de bus toekomen om 7 uur en had ik mijn bus om 8 uur, dus dat ging perfect zijn. Maar door de regen was de bus 3 uur later waardoor ik mijn bus duidelijk gemist had! De volgende bus was pas om 14 uur. Dus we hadden nog heel de morgen. Zij ging terug naar haar hotel om haar valies te halen. Ik ben dan wat gaan wandelen in de stad. Internetcafe gedaan, artesanale markt, restaurant en dan gewoon wat rondgewandeld. Daarna hotel gereserveerd in Arequipa en nog eens met mama en papa gebeld. Daarna terug naar de terminal. Ik had nu nog juist 4 bolivianos over. 1 voor de tax en dan 3 voor de oversteek van het titicacameer. Had geen geld meer over ;)

In Copacabana toegekomen moesten we direct een andere bus nemen. En weg waren we weer. In Puno kwam er mij iemand halen om me op de andere bus te zetten. Direct was ik weer vertrokken naar Arequipa. Het was vreeselijk koud in de bus en ik kon niet slapen. Tegen het laatste ben ik in slaap gevallen. Gelukkig had ik mijn rugzak in de bagagerek gedropt, want zo hadden ze gemerkt dat er nog iemand in de bus zat. Ze zijn me dan wakker komen maken, maar ik ben verschrikt wakker geworden. Jaman, voelde me een beetje beschaamd zo! Daarna een taxi genomen naar het hotel.

In het hotel, was er nog geen bed vrij, dus mocht ik film’s gaan kijken. Het was nu pas 6 uur geworden. Ik heb hen ondertussen al mijn kleren gegeven om te wassen. Ik wou dat niet doen met de hand als ik terug ws ;) Tegen 11 uur kreeg ik dan mijn bed en kon ik toch eventjes slapen. Daarna heb ik wat gegeten en gaan rondwandelen in de stad. Dit is echt wel een mooie stad. S’avonds ben ik gaan uiteten en dan daarna een film bekeken samen met 2 andere meisjes. Het was de film die ik begonnem was de vorige keer, maar waarbij ik in slaap was gevallen. Het was een goede film.

De volgende dag heb ik het ook weer rustig gedaan. Lang uitgeslapen, film bekeken en dan naar een sauna en massage geweest. Zo zalig! Was echt ontspannend achteraf. Daarna nog wat rondgewandeld en een paar winkels gedaan. Daarna nog iets gaan eten en vertrokken naar de terminal. Daar de ticket naar ica gekocht. Dacht dan dat wanneer ik toekwam in Ica direct een bus naar Ayacucho kon nemen, maar de bussen waren alleen snacht’s. Dus zat ik weer een dag in Ica vast ;)

In de morgen wat rondgewandeld en gebeld naar Vincent. Hij was niet zo content dat ik er nog niet was, maar kon ik er aan doen dat door de regen alles was uitgesteld? Hij zei me dan dat ik s'middags dan maar moest gaan werken in plaats van in de morgen. Was daarin dan wel een beetje teleurgesteld. Had toch gehoopt dat hij mij 1 dag vrij ging kunnen geven, maarja wat kon ik eraan doen.

Toen ik dan weer aan het wandelen was, had ik een verschrikkelijk, maar echt verschrikkelijk groot winkelcentrum gevonden! Kleren, schoenen en eten van over de de hele wereld kon je er vinden. Daar heb ik gewoon meer dan 2 uur rondgewandeld. Had al lang geen zo'n grote zupermarkt gezien!

Daarachter ben ik op een wijntoer geweest. Normaal gezien was dit met een groep, maar de groep wou vroeger vertrekken, dus was ik op een privetoer terechtgekomen. Het was een veel betere toer dan de vorige keer. De vorige keer verstond ik de gids niet, we kregen ook niet veel informatie en was alles kaal. Maar nu waren er vele druiven, gaf hij echt veel informatie en legde alles goed uit. Ik vroeg hem dan plots ook over de nazca-lines en hij kon dat ook heel goed uitleggen! Daarna was Huacachina aan de beurt in de toer. Hij gaf daar ook informatie en daarna ben ik daar gebleven. Heb dan nog eens de buggies gedaan en daarna in mijn lievelingsrestaurantje gaan eten. De ober herkende me weer en gaf me een gratis pisco sour! Daarna een taxi teruggenomen naar de terminal en dan eindelijk vertrokken naar Ayacucho.

Toegekomen in Ayacucho kon ik gelukkig direct bus 8 nemen naar casa Maximo. Onderweg sprongen er 2 señoritas op de bus om te gaan werken. Toegekomen in casa Maximo sprong Lili en Naomi mij in de armen met mijn veel te zware rugzak op mijn rug! Vond dat wel een leuke thuiskomst. Ben daarna wat gaan slapen en dan smiddags direct gaan helpen met de N.E. Was verschrikkelijk moe, maar gelukkig moest ik niet zoveel doen.

Het terugkomen was toch raar. Er waren bijna allemaal nieuwe vrijwiligers en dat was toch aanpassen!

Mijn reis was geweldig en geslaagd.

Reizen alleen is eigenlijk nooit reizen alleen. Je komt steeds nieuwe mensen tegen waarbij je je voor een paar dagen kunt aansluiten. Ben je dan toch even alleen op weg, voel je je niet alleen omdat je weet dat er thuis altijd mensen aan je denken!