Naast een hele drukke schoolweek van 7u30 kan ik in het weekend ook niet uitslapen. ik ga namelijk in het weekend naar Adimir in Casa Luz.

Casa Luz is een andere casa waar kinderen worden opgevangen. Ze hebben daar geen vrijwilligers en hebben toch 40 kinderen met maar 5 señoritas.

Adimir is een jongen met een beperking. Normaal gezien woonde hij bij zijn moeder, maar zijn moeder moest een operatie ondergaan dus moest Adimir ergens anders naar toe. Ze hadden het eerst aan los gorriones gevraagd, maar zij hadden geen plaats meer, waardoor casa Luz hem heeft opgevangen op voorwaarde dat er 1 vrijwilliger kon komen helpen. Ik heb me opgegeven en dus vanaf nu ga ik elk weekend naar casa Luz.

De eerste zaterdag dat ik moest gaan, wist ik niet wat te verwachten van Adimir, Casa Luz,... Ik belde aan en een klein meisje kwam de poort open doen. Ik zei dat ik er voor Adimir was en het meisje toonde me de weg naar boven. Adimir zat vast in een babystoel, maar hij was direct aan het lachen toen hij mij zag. Echt een geweldige lach geeft hij!

Adimir zit in een kamer met 7 baby’s en Esmeralda. Esmeralda is ook een meisje met een zware beperking. Zij kan niet bewegen, niet horen en niet zien. Omdat ze in de kamer van de baby’s ligt, kan de señorita niet naar haar kijken en ligt ze zo de hele dag door in haar bed.

Ik mocht direct beginnen met eten te geven aan Adimir! Hij at veel en gemakkelijk. Daarna wist ik niet veel te doen. Het was de eerste dag en de señorita zei/vroeg me niets.

Ik had bij in binnenkomen gezien dat er een ballenbad was. Heb dan besloten hem daarin te zetten en te kijken wat hij deed. Hij begon direct te spelen met de balletjes, legde hem neer, kwam terug rechtzitten,... De vrijwilligers waren dus verkeerd geweest; ze hadden gezegd dat hij niet kon bewegen, maar hij kan hem dus goed bewegen.

Na meer dan een uur wou ik iets anders proberen en nam hem weer mee naar de kamer. Daar legde ik hem op een matras op de grond, en begon hij vanzelf weer naar de deur te kruipen.

Ik nam hem dan even vast aan zijn armen en zette hem recht. Hij begon dan weer zo te lachen en begon dan zelf een heeeeeeel klein beetje te wandelen. Echt schattig om hem dat te zien doen. Maar hij genoot er zo van. Hij wandelde terug naar de deur en dan heeft hij eigenlijk vanzelf terug naar het ballenbad ‘gewandeld’. Hij heeft er dan nog meer dan uur in gespeeld tot het etenstijd was. Echt chic om te zien hoe hij genoot van het gevoel van de balletjes rond hem.

Daarna moest ik hem eten geven en mocht ik weer doorgaan. Echt wel een leuke voormiddag.

De volgende morgen moest ik ook weer terug gaan en was er een andere señorita. Zij vroeg me van alles en stelde ook wel een paar dingen voor om te doen.

Het was een hele mooie dag en daarom ben ik met Adimir in zijn rolstoel gaan wandelen. Hij vond het zo geweldig! Hij was aan het lachen en aan het wippen op zijn stoel.

Ik ben dan de hele morgen eigenlijk met hem gaan wandelen en dat vond hij geweldig. Ik denk dat hij niet zoveel buiten komt. en die keren dat hij dan buiten komt hij er echt wel van geniet.

zo mijn weekplanning is ook weer van de ene week op de andere veranderd! van niets te moeten doen tot plots geen moment thuis zijn. maar, ik vind het geweldig!!! ik verveel me nu tenminste niet meer!

dikke kus!!!

Johanitaa

ps: dank je voor jullie reacties!