Heeeeey!

Aan iedereen eerst en vooral een gelukkig nieuwjaar. Ik hoop dat al jullie wensen mogen uitkomen en dat de wereld in 2012 niet vergaat ;) !!

Misschien dat ik eerst iets moet vertellen over de omgeving hier. Ik ben hier wel al meer dan 4 maand, maar ik ben steeds vergeten te vertellen over e omgeving. Ik woon dus in Carmen Alto. Dat is een bijgemeente van Huamanga. Carmen Alto zoals je mss kan raden is hoog gelegen. Vanuit het dak van casa Maximo kunnen we heel de stad zien. S’avonds hebben we dan ook een mooi lichtjestapijt. Als we hier naar buiten kijken zijn we omringd door bergen. Ayacucho ligt in een dal waardoor je heel goed de bergen kan zien. Het zijn echt machtige mooie bergen. Die natuur zal ik toch wel missen in Belgie!

Naar de supermarkt gaan hier is heel moeilijk. Er zijn namelijk geen supermarkten zoals je in Europa hebt. Er zijn wel kleine winkeltjes in het centrum waar je vrij veel kan krijgen. Ook zijn er een paar grote overdekte markten waar je alles door elkaar kan kopen: vlees, groenten, fruit, kaas, kleren, schoenen, warm eten, wol,... Vlees stinkt echt verschrikkelijk! Gelukkig is dat een beetje afgezonderd van al het andere, maar toch. Ik koop niet graag vlees, dus eten we dat ook niet veel. Iedereen loopt ook door elkaar en alle soorten volk verkopen er, van kleine kinderen tot oude vrouwtjes/mannetjes. In Carmen Alto is er om de tien huizen (zonder overdrijven) een buurtwinkel waar je ook echt alle basisdingen kan kopen. Superhandig en iets wat ik ga missen als ik thuis ben.

Mijn laatste weken op school waren wel betere weken. Nadat de leerkracht weer een preek had gegeven dat we niets deden in de klas en dat we zo niets leerden hebben we in de volgende lessen 5 gerechten gemaakt. En dat is dan echt wel veel. Op maandag hadden we cocktails. Dat waren echt wel lekkere coktails. Het is eigenlijk niet moeilijk om cocktails te maken. Je hebt alleen de goede materialen voor nodig. Dan komt het er op neer om te mengen op een bepaalde manier. Ik ben gestopt met school de 10^de december. Ik moest van de leerkracht niet meer gaan omdat er constant productie was; eten verkopen om geld in te zamelen. Elke maandag (na de cocktails ;) ) is er een viering op school. Moet eerlijk toegeven dat ik niet veel ben geweest, omdat het voor mij op hetzelfde neerkomt. Ze moeten 30 minuten vullen, dus zingen ze 1 liedje zo’n 10 keer. Ik had dan de uitvlucht dat ik vergadering had (wat in het begin wel zo was!), maar ik ben dan toch een paar keer geweest.

Op 27 november hebben we oor het eerst een hele dag activiteiten gedaan. We zijn met alle kinderen naar een sportterrein geweest en hebben daar dan verschillende opdrachtjes gedaan. Het was samen met andere casa hogars en dat was echt wel eens geestig! We hebben in de morgen parcours gedaan. We waren verdeeld in kleine gropejes en we moesten het tegen elkaar opnemen. Wij zijn 2^de geworden!! Het was echt leuk om de inderen zo vrij te zien. Ze verlaten normaal het huis niet voor de hele dag. Dus de kinderen waren echt blij en de gezichtjes straalden gewoonweg! s’middags hebben we tallarin con pollo of sandwichen gegeten. Omdat de vrijwilligers op hun sandwiches moesten wachten hebben we vollebal gespeeld. Leuk om met de vrijwilligers te doen. Het was wel verschrikkelijk warm. In de namiddag hebben we dan voetbal, volleybal, basketbal,... gespeeld. Iedereen mocht kiezen wat hij deed en dat was dan echt wel leuk! Tegen 5 uur zijn we dan teruggeweest naar de casa. daar heb ik dan nog geholpen met de N.E. De señorita stond er alleen voor. Heb dan maar met Nilda buiten gewandeld, want het was zo’n mooi weer! Iedereen is verbrand. Mijn gezicht en mijn schouders zijn verschrikkelijk verbrand. Niemand had er gedacht aan zonnecreme, dus stonden we daar in de flakke zin! Het was echt een geweldige dag en we hebben het goed afgesloten ;) Roberto had namelijk hamburgers met frietjes gemaakt. Dat was echt nog eens lekker. Daarna een spelletje Rikiki gespeeld wat toch een eindje geleden was. Voor mij was dit de perfecte dag. Voor het eerst was er een activiteit goed voorbereid en waren er geen problemen. De sfeer was geweldig en iedereen ging vriendelijk met elkaar om. Echt een hele leuke dag!

Sinterklaas kennen ze hier niet, dus was er daan niet zoveel rond te doen.

Op 9 december ben ik met Anita (señorita van de keuken) naar Quinua geweest. Het was de onafhankelijkheidsdag van Peru. we zijn er na de middag naar toe geweest. toen we toekwamen begon het plotseling hard te regenen. maar we hebben even geschuild en het was dan over. de meeste mensen waren weggeweest door de regen, dus was er niet al te veel volk niet meer over. er was een optredentje bezig van Pata Amarilla. goeie muziek! Daarna hebben we gewandeld naar een waterval en veel bijgebabbeld. het was een gezellige middag! Om terug te keren hebben we een vrachtwagen genomen. De taxi's die er waren, vroegen het dubbele. Dus dachten we aan iets anders; de vrachtwagen. Ik kon gelukkig zitten, want zo een gezellig rit was het ook weer niet!

Daarna is er niet zoveel speciaals gebeurd. Ik heb heel veel de pannenkoeken moeten verkopen en veel in de keuken gewerkt. (wat ik nu toch wel een beetje saai begin te vinden)

En dan plots was het daar; Kerstmis. Ik had er totaal niet veel over nagedacht, omdat ik het niet besefte dat het kerstmis was. De zon schijnt hier dag in dag uit, waardoor je met een topje op straat kan gaan lopen en je voor dood zweet.

Toch waren de feestdagen hier eigenlijk maar saai. Voor kerstavond hadden we een etentje met de kinderen. Daar was er iets misgelopen, want tegen dat de laatsten hun bord hadden waren de eerst al van tafel gegaan. Daarna was er een kampvuur voorzien. Je zou denken, oh zo gezellig, maar er was totaal geen ambiance. Niemand zorgde er voor sfeer. Op een gegeven moment zijn er 2 vrijwilligers op gitaren beginnen spelen, maar ze zongen liedjes in het Frans waardoor de kinderen en de meeste vrijwilligers niet konden meezingen. Daarna heeft Amondine eventjes op een jambee gespeeld en dat was wel goed, maar ze kon dat natuurlijk niet meer dan een hlf uur volhouden. Daarna zijn alle vrijwilligers naar het vrijwilligershuis geweest. Daar begonnen ze weer te drinken en te roken dat ik weer naar de casa hogar ben geweest. Jil had me uitgenodigd om samen met de kinderen buiten te slapen. Ik vond dat wel een leuk idee. Om middernacht zijn we dan naar boven geweest om naar het vuurwerk te kijken. Dat is dus totaal anders dan bij ons. In Belgie is dat een organisatie die het vuurwek maakt en dat op 1 plaats afschiet. Wel hier doet iedereen zijn eigen vuurwerk. We zagen dus overal vuurwerk. De ene wel mooier dan de andere. Toch vond ik het gevaarlijk om te zien dat kinderen vuurwerk waren aan het afschieten. Ik denk dat er zo veel ongelukken gebeuren. Het spectakel heeft zo een half uur geduurd. Daarna zijn de kinderen gaan slapen en heb ik nog eventjes met Sofie en Jil gebabbeld. Daarna zijn we dan bij de kinderen gaan slapen.
Om 7u30 maakt Sofie mij wakker om te zeggen dat de anderen al zijn gaan ontbijten, het was een soep als ontbijt. Een speciale soep die ze enkel maken op feestdagen. Daarna heb ik gebabbeld met Sofie, Jil, Aron en zijn vrienden. Daaa heb ik geholpén met de N.E. omdat de vrijwilli gers die moest helpen weeral niet zijn afgekomen. Daarna heb ik geholpen in de keuken. We hadden namelijk een etentje met alle vrijwilligers, kinderen, señoritas en papa Jil. Het was een raar etentje. Er was een zomber sfeertje. Mss omdat de vrijwilligers een goede kater hadden. Daarna hebben we een grote activiteit gedaan. De kinderen vonden dat wel eens leuk om te doen. Ook de N.E. hebben meegedaan. Het was een soort dorpspel in Carmen alto. Ze moesten van de ene plaats naar de andere plaats gaan en daar een opdracht doen. Ik zat eerst alleen aan het collegio, maar dan is gelukkig Camille bij mij komen zitten. Dat was dan wel gezelliger! Daarna ben ik samen met Marie naar de kerstviering geweest. Ik vond dat eigenlijk wel de moeite. Het was wel veel; laten we bidden voor de pastoors,... wat ik wel raar vond. Toch heeft het me eens deugd gedaan om te gaan. Toen we daar zaten, kwamen er veel vrijwilligers rap eens de kathedraal binnen om alles eens te bekijken en gingen dan snel weer naar buiten. Toen ik buiten kwam, zaten ze allemaal op een bankje. Ik en Marie zijn dan eigenlijk direct doorgegaan naar casa Maximo. Daar stond Roberto ons op te wachten met lekkere spaghetti bollognese.

Dinsdag ben ik met Andrea en Vincent ook weer naar Quinuq geweest, Quinuq ligt een uurtje van Carmen Alto en gemakkelijk te bereiken en heeft een veschrikkelijk mooit uitzicht! We zijn deze keer met paarden naar de waterval geweest. leuk gevoel. het was een koude dag, maar we hebben toch in het ijskoud water gekropen. jullie kennen mij e! daarna zijn we naar de ruines van Wari geweest. ik vond er niet zoveel aan, want er was totaal geen informatie bij. s'avond ben ik naar een geweldadige film gaan kijken, kip gaan eten met de vrijwilligers en dan toch eentjegaan drinken in de bar. deze keer was het toch gezellig!

Op woensdag, middenin kerst en nieuwjaar, kreeg ik plots een verrassing. Ik ging eigelijk niet meer op de computer gaan, maar Marie had gevraagd of ze even mijn laptop mocht gebuirken en dan heb ik toch mijn mails eens gechekt, en wat een verrasing. Mijn volksdansvriendjes ( Cindy, Pieterjan, Mathilde, Vicky, Lore, Willem en Riet) hadden een filmpje voor mij gemaakt. Ik vond het echt geweldig en een zeer geslaagde verrassing! De gezangen, mopjes en de dansjes waren meer dan geslaagd! Het deed deugd om jullie lachen nog eens te horen. Dat heb ik echt gemist! (PS: Pieterjan, waarom heb je je haar geknipt? Het is een hele verandering zo! ;) !)

Voor oudejaarsavond hadden we een etentje met de vrijwilligers. Iedereen moest iets van aperitief meebrengen, dus ik en Roberto hadden guacamole gemaakt. Marie had speciaal mijn haar opgestoken om er toch eens iets anders uit te zien en ik eigenlijk wel zin had in een feestje. Toegekomen in het vrijwilligershuis was iedereen al weer aan het drinken. Toen we de guacamole op tafel zetten, was het direct op. Daarna was er spaghetti met pesto. Zo droog! Daarna moesten we plots snel naar casa hogar gaan, want Jil was alleen zonder señoritas, dat was zo rond 8u30. Er was weer kampvuur zonder ambiance, maar de vrijwilligers waren in het geniep aan het drinken. De kinderen hadden gezorgd voor een beetje eten. ze hadden appels, aardappellen en vlees in aluminiumpapier gedraaid en rond het kampvuur gezet. dat vond ik eigenlijk wel lekker. Na een eindje zag je de vrijwilligers toch wat dronken worden bij de kinderen. Dat vond ik dan wel een beetje ongepast. Rond 11u30 begon het dan plotseling verschrikkelijk hard te regenen. Iedereen liep dus vlug naar binnen. Rond 5 voor 12 zijn we dan naar de straat geweest en hebben we samen afgeteld. Dan was er weer vuurwerk, maar omdat het nog steeds lichtjes aan het regenen was, was er veel minder vuurwerk dan voor kerstmis. Na het aftellen en iedereen gelukkig nieuwjaar te wensen waren alle vrijwilligers plots weg. Ik was nog eventjes naar Sabrina geweest om haar gelukkig nieuwjaar te wensen, toen plots iedereen weg was. Ik wist van niets, maar ze waren allemaal supersnel naar het vrijwilligershuis geweest om meer te kunnen gaan drinken en te kunnen gaan roken. Er was een klein feestje gestart met Franse muziek, maar er danste niemand en het was eigenlijk saai. Ik en Roberto zijn dan maar naar huis geweest. We hebben nog een eindje gebabbeld en lekkere chocomousse gegeten. Rond 3 uur zijn we dan gaan slapen.

Op 1 januari hebben we eigenlijk niets speciaals gedaan. Ik moest gaan werken met de N.E. en dat was eigenlijk goed. Het was al meer dan 3 weken geleden dat ik nog eens met hen had gewerkt. Toen ik toekwam, herkende Eberson me ommiddelijk. Weet niet hoe hij dat kan, maar ik moet niets zeggen, en toch weet hij dat ik het ben. Toen Eberson wist dat ik het was, begon hij o opgewekt op en neer te springen! Ik had hem nog nooit zo gezien. Ik ging naar hem toe en hij knuffelde me zo hard! Het deed echt eens deugd een goede knuffel te hebben. Omdat het nieuwjaarsdag was, moesten de Maria’s en Eberson niet werken, en mochten ze gewoon spelen. De tijd vloog voorbij om hen zo gelukkig te zien! Dat ‘’werken’’ heeft me echt deugd gedaan, want die feestdagen zijn toch geen pretje zonder familie en vrienden. Dat besef ik nu maar al te goed!

Hiermee heb ik zo alles gezegd denk ik, als je vraagjes, reacties,... hebt, mag je ze altijd geven.

Hele dikke kus en knuffel!

Juanita

PS; begin Belgie toch wel een beetje te missen hoor! Vooral dat hondenweer! ;)

PS2; voor foto's is het handiger ze via facebook ze de wereld in te sturen. het oploaden van foto's duurt anders veel te lang