De volgende morgen ben ik met mijn kamergenote naar het festival gaan kijken. Er waren heel veel mensen in verschillende gekleurde costuums, al die kleuren waren heel mooi!! Af en toe zagen we een paar mensen dansen, maar eigenlijk ging het fetival door in het stadium. Het was veel te duur om naar binnen te kunnen gaan, dus zijn we buiten blijven wandelen.

Daarna zijn we naar de mirador van de Puma geweest. Daar kon je bijna heel Puno zien en het lake titcaca. Het was prachtig! De natuur in Peru kan ik echt niet beschrijven. Het is allemaal zo verschillend, maar toch zo gelijk!

Daarna zijn we een lekker pizzamenu gaan eten en terug naar het hotel geweest. Daar dan onze valiezen genomen en een taxi naar de terminal genomen. Daar toegekomen had ik nog geen ticket en vond ik nergens plaats om met de jongens van gisterenavond mee te gaan. Ik moest dan even blijven wachten en dan na 10 minuten kwamen ze zeggen dat er toch plaats vrij was. Ik betaalde vlug en mocht dan vlug op de bus springen. Ik kreeg het doanedocument en mocht dan vooraan in de bus zitten. Ik zat op zetel 4. Als ik op het blad keek van de bestuurder, zag ik dat er nog plaatsen vrij waren. Waarom kon ik dan eerst niet mee? Jahow. Ik zat op de bus richting bolivie! Eindelijk zo ver!

Na 3 uur waren we aan de grens aangekomen. Op de bus kregen we eerst informatie van wat we precies moesten doen en wat we moesten tonen aan welke persoon. Iedereen stapt uit en ik sta in de rij van 1 of ander gebouw. Ik ben aan de beurt, geef alles wat ik nodig had en de persoon gaf mij een stemel. Plots zei hij dat er iets niet in orde was. Begreep niet zo goed wat er aan de hand was, maar plotseling nam een andere (politieman) mij mee naar een ander gebouw. Daar stonden er ook veel mensen in de rij, maar ik mocht gewoon voor. Die persoon daar keek mij raar aan, maar gaf een andere stempel en dan zei de politieagent dat alles in orde was. Was een beetje van streek geraakt van het gebeuren, maar hij zei dat alles echt in orde was nu en dat ik naar Bolivie imigratie moest gaan. Ik ga daar naartoe en kreeg direct 30 dagen. Zonder probleem. Ben in Bilivie!!

Daarna nog een half uurtje gereden en toegekomen in Copacabana. Een stad aan de andere kant van lake titicaca! Toegekomen ben ik met mijn buur en de jongen (steven) van in Puno een hotel gaan zoeken. Na een half uurtje teruggekeerd naar het eerste hotel dat we het eerst bezocht hadden. Daarna heb ik een toer gedaan met steven. We zijn eerst iets gaan eten en daarna zijn we op cafe geweest. Er waren eigenlijk vele toeristen. In het cafe zaten we aan een tafel met ernaast een rek met spelletjes. Steven had nooit domino gespeeld en hij vroeg me of ik dat kende. We hebben dat een paar keer gespeeld en daarna hebben we dos gespeeld (vervolg uno ;) ) Tegen 11 uur moesten we terug zijn in het hotel. Als we later wouden zijn, moesten we meer betalen, wat een heel rare redenering was. Dus we gingen dan terug. We wouden dan proberen nog weg te gaan, maar de wachter had ons gezien en vroeg wat we gingen doen. We zeiden dan dat we water wouden gaan halen, maar hij zei dan als we weg wouden gaan we meer moesten betalen, we zijn dan maar naar ons bed geweest en gaan slapen.

De volgende morgen zijn we tegen 7 uur opgestaan en vertrokken naar de “haven”. Eerst had ik mijn zware valies in het reisbureau kunnen achterlaten en dan mocht ik in de boot stappen. Steven ging een nacht in Isla del Sol slapen en ik deed een toer. Heb hem niet meer teruggezien daarna. Het was echt een grijze morgen, met vele regen en veel mist. (het nadeel om in januarie-februarie te reizen!) Na bijna 2 uur dan uiteindelijk aan de Isla del Sol aangekomen. Daar zijn er vele toeristen uitgestapt, maar ik ging eerst naar de Isla de la Luna. Het was een klein uurtje meer, maar daar toegekomen was er eigenlijk niet veel te zien. Er was een oude muur overeind blijven staan, maar dat was ook alles wat je kon zien van de ruines. Daar was er dan een plaatselijke gids die wat uitleg gaf en na een uurtje waren we daar weer weg. Daarna weer een uurtje terug naar Isla del sol. Het weer was al veel beter geworden, want de zon begon te schijnen! Gelukkig! Op de boot begon ik met 2 meisjes te babbellen. Lucy en sara zijn van Amerika en Engeland en sara is 3 jaar en lucy is 1.5 jaar vrijwilliger in Ecuador. Ze geven engelse lessen aan kinderen van een dorp.

De Isla del Sol was echt prachtig! Het was toeristisch gemaakt, maar het was wel mooi! Als je naar boven wandelde, kon je over het Titicacameer kijken. Op een gegeven moment kon ik zelf het einde van het titicameer niet meer zien. Isla del Sol heeft zijn naam eigenlijk niet gestolen. Als je er bent, voel je je al een beetje vrolijker. We hebben daar een eindje rondgewandeld en daarna moesten we terug op de boot kruipen. Deze keer kropen we op het dak. Er waren geen wolken meer te zien en de zon scheen echt fel. Het was prachtig toen we begonnen te varen.

Een beetje later zijn we gestopt op 1 van de drijvende eilanden. Daar vind je dan ook het typisch fototafereel. Strooien hutjes met strooien bootjes. Dat is eigenlijk gemaakt als toeristische atractie en eigenlijk vond ik dat echt niet mooi. Het was allemaal zo fake dat we er binnen10 min. weer weg gingen ;)

Terug toegekomen in Copacabana hebben we onze busticket gekocht naar La paz, eten gezocht en op de bus gekropen. Na een half uurtje moesten we plots van de bus gaan. Ik wist niet voor wat, maar we moesten het titicacameer met een bootje oversteken. De bus ging ook op een grote boot. De weg die we naar La Paz namen ging dus vlak door het Titicacameer. Toegekomen aan de andere kant moesten we wachten op dezelfde bus en konden we weer doorgaan. Terwijl we wachten, hoorde ik plots iemand zeggen dat er iemand met een hele felle flits op de bergen stond ;) . Het was weeral beginnen donderrren en bliksemen.

Toegekomen in La Paz was het 8 uur geworden en was het ook al donker. Lucy en Sara hadden gereserveerd in 1 van de bekentste hotelketens Rocksy hostel. Ik had nog niets gereserveerd of opgezocht, want ik had al een paar dagen geen internet gezien om op te zoeken. Ik ging met Lucy en Sara mee naar hun hotel om daar ook een bed te vragen. Daar toegekomen gingen zij direct naar de balie. Toen ze terugkwamen naar waar ik zat, zeiden ze dat zij ook geen plaats hadden. Ik vroeg waarom en ze zeiden dat hun reservering moesten bevestigd hadden en dat hadden ze niet gedaan. De 180 bedden waren allemaal volzet. Kun je dat geloven?

We waren nu (gelukkig voor mij) alle 3 zonder bed. Dus zijn we maar gaan zoeken. We hebben eigenlijk niet zo lang moeten zoeken. Aan de overkant van het hotel was er een ander hotel die goedkoop was en we hebben daar kunnen blijven slapen.

De volgende morgen zijn we eerst geld gaan afhalen, gaan ontbijten en op het internet gekropen. Daarna zijn we naar het terminal geweest om onze nachtbus naar Uyuni te regelen. Daarna zijn we naar een heksenmarkt geweest. Een artesanale markt met vele spulletjes en prulletjes! Daarna zijn we wat meer gaan rondwandelen.

We zijn dan naar een soort mirador geweest, of wat dat toch moest zijn. Het was eigenlijk een park voor kinderen en je had een klein uitzicht over de stad. Daarna een supermarkt gevonden. Daarna teruggeweest en iets gaan eten. Daarna zijn we naar het hotel geweest, onze valiezen genomen en een taxi genomen naar de terminal. De taxi wou maar niet afkomen, maar toen we eindelijk vertrokken waren, was er verschrikkelijk veel verkeer en lag het verkeer stil. 15 minuten voordat we de bus moesten halen waren we er nog niet. Tegen 5 voor 7 zijn we dan uiteindelijk toegekomen in het terminal. Dan met onze rugzakken naar de loket van de bus (als je het zo kan noemen) gelopen. Du bus was gelukkig nog niet vertrokken. Lucy en Sara zijn dan vlug hun ticket gaan kopen om hun reis na Uyuni verder te maken. Daarna vlug onze rugzakken in de bus kunnen steken en kunnen instappen. De busrit was verschrikkelijk. De weg was verschrikkelijk slecht met teveel bulten en gaten. Het was echt verschrikkel. Allez, dat zeiden de anderen toch, want ik heb constant kunnen slapen ;) heel raar, maar normaal slaap ik niet op de bus, maar op de slechtste weg, kan ik dus duidelijk wel slapen. Heel raar!

Toegekomen in Uyuni, waren er verschillende reisbureaus die je direct kwamen aanspreken over de verschillende toeren je kan doen. Ahja, Uyuni is het dichtste dorp bij het grootste zoutmeer ter wereld. Luzy en sara hadden direct een goede reisbureau gevonden, dus ik ben met hen meegeweest naar het reisbureau. Daar vroeg ik voor de 3 dagentoer. Het was de goedkoopst, maar er was zoveel niet inbegrepen. Lucy en Sara zijn dan een hotel gaan zoeken voor deze nacht. Zijn doen de dag toer. Er was daar nog een reizigster voor de 3 dagen, dus ben ik met haar in andere reisbureaus gaan vragen. Kort erop hadden we een toer nog goedkoper gevonden met bijna alles inbegrepen. We hebben ons daar dan ingeschreven. We zijn dan gaan ontbijten en de busticket terug naar La Paz gaan vastleggen. Ondertussen leerden we elkaar kennen. Zij is Natasa uit Servia.

Om 10 uur zijn we dan naar het reisbureau geweest. We moesten een eindje wachten volgens Peruanen;) Ik heb dan nog eventjes met Lucy en Sara kunnen babbellen. Daarna moesten ze weg, hun toer vertrok! Na nog eens 10 min (dat eigenlijk een half uur was), was onze auto er eindelijk! Hij was een mooie rode yeep! Ik en natasa kropen er in, dan nog 2 meisjes, nog een meisje en dan uiteindelijk een jongen! Onze chauffeur voor de 3 dagen is victor. Hij is 65 jaar en doet deze toer elke week 1 keer. We vertrokken en gingen eerst naar een treinkerkhof. Daar lagen verschillende treinen van vroeger, die eigenlijk door de mensen nooit is weggedaan en eigenlijk vergeten. Er lag een treinspoor naast die volgens mij nog gebruikt word. Het was oud en mooi, maar tegelijk ook niet zo speciaal. Weet niet hoe, maar het was zo.

Na de treinkerkhof zijn we naar een dorpje geweest die eigenlijk voor het toerisme leeft. Er is een artesanale markt en dat is het zo een beetje. Daar bleven we een eindje totdat Victor ons riep om te eten. Hij had eten voor ons gemaakt. Het was een biefstuk, met warme quinua op een speciale manier gemaakt die verschrikkelijk lekker was!, met koude groentjes en coca. Daar was de eerste keer dat we allemaal samen zaten en echt met elkaar babbelden. Het was gezellig, iedereen vertelde waar hij naar toe was geweest, naar waar hij wou gaan, wat ze deden,... Echt gezellig. Ik was niet de jongste! Er was Rebecca en zij was 17 op reis met Lauren uit Australie. Daarnaast was er Jacky uit de USA en goths uit Rusland.

Na het eten zijn we dan naar het grote zoutmeer geweest. Prachtig! Er was veel water, dus het zout was met een laag water in het begin, maar hoe verder we in het meer gingen, hoe minder regen en dus droog en mooi wit. Daar hebben we echt lang verschillende poses gedaan voor de foto’s. Het was echt geestig om dat te doen. Je kon echt foto’s nemen alsof er iemand op je hand staat, zit, ligt,... We hebben echt prachtige foto’s kunnen nemen, op een gegeven moment probeerden we met de timer foto’s te nemen dat we sprongen, maar na 35 beurten lukte het ons nog niet om op het juiste moment samen te springen. Toch was het echt grappig om dat te proberen!

Na meer dan 3 uur zijn we dan vertrokken naar onze eerste slaapplaats. Dat was zo’n 3 uur rijden, maar de rit ging nu vlugger omdat we met elkaar babbelden. Toegekomen in het ‘hotel’ kregen we een kamer voor zijn alles. Daar bleven we eerst wat babbellen, maar daarna kregen we thee of koffie met koekjes en gingen we dus aan tafel zitten. Toen begonnen we met kaartspelen. Elk had een ander spel en we probeerden dat 1 of meerdere keren als we dat leuk vonden. Ik had rikiki uitgelegd, maar het duurde een beetje te lang, dus hebben we het maar tot 8 kaarten elk gespeeld. Daarna konden we eten. Het was hele lekkere soep met gebraden aardappellen, tomaten en komkommer. Daarna hebben we nog een eindje spelletjes gespeeld en gaan slapen.

De volgende morgen kregen we ons ontbijt en moeste we weer vertrekken. We hebben dan naar een heel eind in de bergen gereden. De natuur! Sommige bergen hadden echt besneeuwde toppen. Daar waren we eerst gestopt bij oranje rotsen warbij er 1 eruitzag als een condor. Daarna zijn we gestopt om een vulkaan te bekijken, maar omdat er weer teveel wolken waren, konden we de top er niet van zien. Daarna hebben we weer verder gereden.

We zijn dan ergens gestopt om te eten. We hadden kippensnitsel met pasta en worteltjes met boontjes. We zaten op grote stenen om te eten. Dit was dicht bij een meer. Achter het eten mochten we er even naar toe gaan. er waren vele flamingos. Heel prachtig tafereel!

Daarna hebben we weer een eindje gereden en zijn we bij de stenen boom aangekomen. Het is (zoals mevr. Adreaans het uilegde) een steen die door de wind(of was het zand)-erosie geleidelijk word afgeslepen langs beneden. Daarna moesten we weer een eind rijden en dan zijn we aan een natuurreservaat terecht gekomen. Een half uurtje later zijn we dan gestopt in ons volgend ‘hotel’. Daar hadden we ons ook eerst geinstaleerd en daarna begonnen we weer een eindje te babbelen. Daarna zijn we aan het meer gaan wandelen. Er waren weer veel flamingos en ergens ver weg in het meer zagen we een besneeuwde heuveltje. Het was alsof er een ijsblok lag. Echt waar!

Doordat het echt koud was en het een beetje begon te regenen zijn we teruggekeerd. De anderen zijn dan wijn gaan kopen en daarna hebben we hartenjager gespeeld. Dat kaartspel dat je ook op je computer kan doen! Ik begreep dat spel op de computer niet, maar nu ik het met echte kaarten heb gespeeld, speel ik het nu veel op de computer!

We kregen dan weer onze thee met koekjes, maar we bleven door spelen. Daarna kregen we weer eten van Victor. Hij had ook een fles wijn gekocht. Dat hebben we dan samen opgedronken. Geleidelijk aan merkte je dat we dronken waren aan het worden. Rebecca werd een beetje dommer, speelde slechter en werd ook veel chagreiniger, natasa werd veel luidruchtiger en babbelde veel meer (soms zelf in Servies of hoe je het ook noemt waardoor iedereen echt begon te lachen!). tegen 12 uur ben ik dan toch naar bed geweest, want we moesten om 5 uur opstaan! De anderen zijn opgebleven tot 4 uur!

Toen we dan eigenlijk moesten opstaan waren ze natuurlijk vreselijk moe! Maarja, Victor kwam met onsbijt (lekkere pannenkoekjes) en daarna moesten we wel weer vertrekken. We zijn dan naar een plaats geweest, waar er hete lucht uit de aarde ontsnapt in grote dampwolken. Na enkele foto’s waren we weer allemaal in de auto.

Daarna zijn we naar de aqua’s termales geweest. De warmwaterbronnen. Het was super, maar dan ook super zalig! ik was de enige in mijn groep die er direct in kroop. De anderen hebben bijna een half uur gewacht om erin te kruipen. Het was ijskoud toen ik mijn kleren uitdeed en dan was het water kokend toen ik er in ging. Ik wou via een steen/trapje in het water kruipen, maar ik gleed uit, Om dat niet te laten merken aan de anderen kroop ik direct helemaal in het water. Dit had ik beter niet gedaan, want het deed eigenlijk pijn omdat het zo heet was! Na een eindje geklimatiseerd te zijn, was het water echt zalig! Maar zalig!

Na normaal gezien elke week een lekker warm bad in Hooglede te nemen, deed dit bad na 5 maanden echt deugd! Heb er echt heel lang in gezeten. Als ik nu uit het water kwam, was het eigenlijk warm. Hetvoelde raar daar in dat warm water te zitten, terwijl je bijna 5000 meter hoog zit tussen de besneeuwde bergen.

Toen de anderen bij mij waren gekropen, kwam Victor plots zeggen dat Goths naar de grens moest vertrekken. Hij vroeg dan of we konden wachten tot hij terugwas. Hij ging hem naar de grens brengen van Chili en dan terugkeren. Hij zei dat dat een uur ging duren; maximum 1u30. Het was 8u30 toen hij verrtok. Tegen 9u30 waren de anderen er uit en naar het restaurant geweest. Ik ben in het water gebleven tot 10 uur, want Victor kon afkomen. Tegen 11 uur was hij nog niet toegekomen. We hadden niets uit de auto gehaald. We hadden geen geld, geen eten, drinken,... Na een eindje begonnen de meesten het ergste de denken. Hij was er vandoor met al ons grief, had een ongeluk gehad,... ik had nog geen zo’n angst, want ik had mijn camera uit mijn zak gehaald, maar de anderen hadden hun canon’s in de auto laten liggen. Elke yeep dat we zagen passeren, sprongen we op, maar gingen dan weer teleurgesteld gaan zitten. Tegen 11u30 was hij er dan eindelijk en iedereen was door het dolle heen! We renden naar hem toe en dan vertrokken we rap. Hij zei dat de wegverschrikkelijk was en dat hij daardoor te laat was.

We gingen dezelfde weg terug, maar af en toe viel de auto stil. We hadden allemaal onze bus naar La Paz deze avond, dus wouden we echt doorgaan. Tegen 2 uur stopten we in het hotel van deze nacht om te eten. Het begon echt vreselijk te regenen. Wij waren aan het eten, terwijl victor een lekke band aan het repareren was. Je zag hem zo afzien en zweten dat we echt wouden helpen, maar wat konden we doen? Gelukkig was de man van het hotel hem aan het helpen! Teon hij klaar was met het repareren, laadde hij alles in en vertrokken we weer.

De rit ging echt traag. Er was eigenlijk geen weg tussen de bergen, maar het was vreselijk in die auto! Af en toe voelden we het slippen, maar we zeiden niets zodanig dat Victor zich kon consentreren. We vroegen hem of hij gegeten had en hij zei dat hij er geen tijd voor had. Hij heeft heel de rit op cocabladen zitten sabbellen. Vond het vreselijk om het zo te zien. We hadden cola van bij het eten over en we hadden dat aan hem gegeven. Dat wou hij gelukkig wel. We konden onze muziek opzetten en de meesten vielen ook in slaap, maar ik kon weer niet slapen.

Geleidelijk aan werd het donker en was de weg echt verschrikkelijk! Ook de regen maakte het er niet gemakkelijk op. De voorlichten werken maar een klein beetje en de ruitenwisser hielpen totaal niet. Er kwam veel modder op de vooruit waardoor hij nog minder kon zien. Op een gegeven moment moest hij uitwijken voor een auto, waardoor we een klein beetje van de weg graakten en daardoor vast geraakten. Gelukkig moesten we niet te lang wachten tegen dat er een vrachtwagen langskwam en ons eruit hielpen. We stelden hem dan voor om in het volgende dorpje te stoppen en morgen vroeg weer door te rijden. Het was toch al bijna 10 uur geworden en hadden dus al lang onze bus gemist. Hij vond dat een goed idee, maar hij moest bellen naar het reisbureau om dat te vragen.

Toegekomen in San Christobald, probeerde hij eerst te bellen, maar hij had geen bereik. Hij kroop terug in de auto en zei dat we verder moesten rijden omdat ze niet opnamen en omdat hij geen geld meer had. Hij moest eigenljk wel een beetje bang van hen geweest zijn, maar wij zagen dat allemaal niet zitten en na een beetje babbellen ging hij dan toch akkoord om een hotel te zoeken. Wij hebben dan betaald voor de nacht en zijn dan vermoeid van de lange dag direct in slaap gevallen.

De volgende morgen zijn we om 6 uur vertrokken. Tegen 8u30 zijn we dan uiteindelijk toegekomen in Uyuni. Iedereen gaf hem dan en fooi en dan ging hij naar binnen in het reisbureu. Ik was eigenlijk de enige die spaans kon babbellen, dus ik ben met hem mee naar binnen geweest, de anderen hebben gewacht in de yeep. Eerst waren de personen van het reisbureau niet zo blij, maar ik en Victor hebben dan alles zo goed mogelijk uitgelegd en dan begonnen ze het een beetje te verstaan. Ze zijn dan gaan kijken wat ze konden doen voor onze busticketten. Ik ben dan bij de anderen gaan wachten in de yeep. Tegen dat ze terugkwamen moesten we weer naar binnen gaan. ze hebben ons nieuwe busticketten gekocht voor deze nacht. Daarna zijn we gaan ontbijten. We hebben er heel lang over gedaan, want we hadden toch de hele dag! Daarna zijn we wat gaan wandelen. Plotseling begon het weer te regenen en zijn we dan maar in een kapsalon gaan schuilen. Ik heb er mijn haar laten doen als eerste. Toen ik klaar was, deed natasa het ook, Lauren het ook en daarna dan ook Rebecca. Het was zo goedkoop! Voor een goede wasbeurt en een kapbeurt was het maar 20 bolivianos. Dat is zo’n 2 of 3 euro! Daarna nog wat rondgewandeld en kleine artesanale winkeltjes gedaan.

Daarna zijn we in een restaurantje gaan eten. Achter het eten, hebben we kaartspelen gedaan totdat we onze bus moesten gaan halen.

Na de slechte busrit terug (waarbij ik nu niet gelapen had) hadden we afscheid van elkaar genomen. Ik en Natasa gingen dan onze busticket gaan vastleggen. Ik voor Arequipa en natasa voor Puno. Zij wou de carnaval daar nog zien. Normaal ging de bus toekomen om 7 uur en had ik mijn bus om 8 uur, dus dat ging perfect zijn. Maar door de regen was de bus 3 uur later waardoor ik mijn bus duidelijk gemist had! De volgende bus was pas om 14 uur. Dus we hadden nog heel de morgen. Zij ging terug naar haar hotel om haar valies te halen. Ik ben dan wat gaan wandelen in de stad. Internetcafe gedaan, artesanale markt, restaurant en dan gewoon wat rondgewandeld. Daarna hotel gereserveerd in Arequipa en nog eens met mama en papa gebeld. Daarna terug naar de terminal. Ik had nu nog juist 4 bolivianos over. 1 voor de tax en dan 3 voor de oversteek van het titicacameer. Had geen geld meer over ;)

In Copacabana toegekomen moesten we direct een andere bus nemen. En weg waren we weer. In Puno kwam er mij iemand halen om me op de andere bus te zetten. Direct was ik weer vertrokken naar Arequipa. Het was vreeselijk koud in de bus en ik kon niet slapen. Tegen het laatste ben ik in slaap gevallen. Gelukkig had ik mijn rugzak in de bagagerek gedropt, want zo hadden ze gemerkt dat er nog iemand in de bus zat. Ze zijn me dan wakker komen maken, maar ik ben verschrikt wakker geworden. Jaman, voelde me een beetje beschaamd zo! Daarna een taxi genomen naar het hotel.

In het hotel, was er nog geen bed vrij, dus mocht ik film’s gaan kijken. Het was nu pas 6 uur geworden. Ik heb hen ondertussen al mijn kleren gegeven om te wassen. Ik wou dat niet doen met de hand als ik terug ws ;) Tegen 11 uur kreeg ik dan mijn bed en kon ik toch eventjes slapen. Daarna heb ik wat gegeten en gaan rondwandelen in de stad. Dit is echt wel een mooie stad. S’avonds ben ik gaan uiteten en dan daarna een film bekeken samen met 2 andere meisjes. Het was de film die ik begonnem was de vorige keer, maar waarbij ik in slaap was gevallen. Het was een goede film.

De volgende dag heb ik het ook weer rustig gedaan. Lang uitgeslapen, film bekeken en dan naar een sauna en massage geweest. Zo zalig! Was echt ontspannend achteraf. Daarna nog wat rondgewandeld en een paar winkels gedaan. Daarna nog iets gaan eten en vertrokken naar de terminal. Daar de ticket naar ica gekocht. Dacht dan dat wanneer ik toekwam in Ica direct een bus naar Ayacucho kon nemen, maar de bussen waren alleen snacht’s. Dus zat ik weer een dag in Ica vast ;)

In de morgen wat rondgewandeld en gebeld naar Vincent. Hij was niet zo content dat ik er nog niet was, maar kon ik er aan doen dat door de regen alles was uitgesteld? Hij zei me dan dat ik s'middags dan maar moest gaan werken in plaats van in de morgen. Was daarin dan wel een beetje teleurgesteld. Had toch gehoopt dat hij mij 1 dag vrij ging kunnen geven, maarja wat kon ik eraan doen.

Toen ik dan weer aan het wandelen was, had ik een verschrikkelijk, maar echt verschrikkelijk groot winkelcentrum gevonden! Kleren, schoenen en eten van over de de hele wereld kon je er vinden. Daar heb ik gewoon meer dan 2 uur rondgewandeld. Had al lang geen zo'n grote zupermarkt gezien!

Daarachter ben ik op een wijntoer geweest. Normaal gezien was dit met een groep, maar de groep wou vroeger vertrekken, dus was ik op een privetoer terechtgekomen. Het was een veel betere toer dan de vorige keer. De vorige keer verstond ik de gids niet, we kregen ook niet veel informatie en was alles kaal. Maar nu waren er vele druiven, gaf hij echt veel informatie en legde alles goed uit. Ik vroeg hem dan plots ook over de nazca-lines en hij kon dat ook heel goed uitleggen! Daarna was Huacachina aan de beurt in de toer. Hij gaf daar ook informatie en daarna ben ik daar gebleven. Heb dan nog eens de buggies gedaan en daarna in mijn lievelingsrestaurantje gaan eten. De ober herkende me weer en gaf me een gratis pisco sour! Daarna een taxi teruggenomen naar de terminal en dan eindelijk vertrokken naar Ayacucho.

Toegekomen in Ayacucho kon ik gelukkig direct bus 8 nemen naar casa Maximo. Onderweg sprongen er 2 señoritas op de bus om te gaan werken. Toegekomen in casa Maximo sprong Lili en Naomi mij in de armen met mijn veel te zware rugzak op mijn rug! Vond dat wel een leuke thuiskomst. Ben daarna wat gaan slapen en dan smiddags direct gaan helpen met de N.E. Was verschrikkelijk moe, maar gelukkig moest ik niet zoveel doen.

Het terugkomen was toch raar. Er waren bijna allemaal nieuwe vrijwiligers en dat was toch aanpassen!

Mijn reis was geweldig en geslaagd.

Reizen alleen is eigenlijk nooit reizen alleen. Je komt steeds nieuwe mensen tegen waarbij je je voor een paar dagen kunt aansluiten. Ben je dan toch even alleen op weg, voel je je niet alleen omdat je weet dat er thuis altijd mensen aan je denken!