Teruggekeerd van reis moest ik de donderdag direct gaan werken. Ik was verschrikkelijk moe van al die busritten, maar met volle goesting ben ik weer aan het werken begonnen. Ik ben begonnen met de N.E. Ze waren echt blij om me terug te zien. Vooral Maria-Antoinetta. Na het eten geven aan Diego, mocht ik vertrekken. Ik ben dan direct gaan slapen. Was veel te moe!

De volgende morgen moest ik de pannenkoeken gaan verkopen. Gelukkig was het met Camille, maar toch. Weer 3 uur nodig gehad om alles te kunnen verkopen. Daarna zijn we naar de markt geweest en de moed zakte me al vlug weg toen Camille me vertelde dat er diezelfde avond een vergadering was voorzien omdat ze zondag en de zondag ervoor geen vergadering wouden. Daar ging mij opnieuw vroeg gaan slapen! Ik ben dan toch maar geweest en heb eigenlijk niet veel gemist. Het was nog altijd hetelfde als voor mijn reis en eigenlijk van vanaf dat ik hier ben. 6 maanden dus bijna;)

Op de vergadering werd er gezegd dat we mochten meedoen met de Cachorros. Een andere casa hogar. Maar ik wist al een maand dat we mochten meedoen met hen. Ze hadden dus nog niets voorbereid hiervoor en ze moesten zondag al optreden. Nuja, dit is Peru. Ze gingen de volgende avond repeteren. Ik kon er niet bij zijn, omdat ik de niños had. Ook had ik me opgegeven om de pannenkoeken te verkopen op carnaval. Hoe dom kon ik zijn! ;)

Aja, je moet weten dat Carnaval in Ayacucho een van de grootste is in Peru. Dus keek ik er eigenlijk een beetje naar uit en ben ik daarvoor ook teruggekeerd voor carnaval. Carnaval duurd hier ongeveer een hele week en het begint met de kinderen die een watergevecht houden.

Zaterdag heb ik dan eindelijk eens kunnen uitslapen en tegen 2 uur ben ik naar de niños geweest. Ik moest eigenlijk niet veel doen omdat er een film was. Tegen 7 uur heb ik de casa verlaten en ben toch naar het vrijwilligershuis geweest. Daar waren ze nog niet eens aan het oefenen en ze waren er al van 5 uur. We zijn dan blijven oefenen, maar niemand had er echt goesting in. Tegen 9 uur mochten we dan eindelijk gaan. we waren nog geen stap verder. De vrijwilligers kennen geen quechua, laat staan dat we kunnen zingen en dansen a las Peruanos! Daarna was er een ‘feestje’ in casa Maximo met alle nieuwe vrijwilligers, maar ik was veel te moe dus ben ik direct gaan slapen. Vond wel jammer dat ik er niet bij kon zitten, maarja. Ze hadden me er ook niets over verteld.

Zondag heb ik dan weer kunnen uitslapen en naar de N.E. geweest. Daar weer enkele activiteitjes gedaan en na het eten geven ben ik naar de casa geweest. We zijn dan met vele vrijwilligers naar het centrum geweest om carnaval te gaan bekijken. We hadden gelukkig een plaatsje gevonden aan de kathedraal waar we de plaza konden zien. Na een paar uur zijn we dan iets gaan drinken. Het was een gezellige bar, maar we zijn er toch niet zo lang gebleven. Iedereen moest morgen vroeg op voor carnaval

Maandag moest ik dan de crepes gaan verkopen. Ik en Camille moesten alleen 100 pannenkoeken verkopen. We hadden afgesproken om 8 uur zodanig dat we vroeger konden beginnen en meer aan onze dag hadden. Toegekomen in de oficina was er geen enkele ingredient aanwezig. Geen eieren, melk, suiker, servetten,... je kunt je wel voorstellen hoe frustreerd we begonnen waren aan onze pannenkoeken. Normaal moest de groep van zaterdag dat allemaal gekocht habben, maar dat ‘waren ze vergeten’. We moesten dus eerst een uur gaan winkelen achter alles en nog wat en konden dan pas beginnen. Ook het verkopen ging niet vlot. Alle vrijwilligers hadden gezegd omdat het carnaval was dat het heel rap verkocht ging graken. Wel, om 2 uur hadden we pas gedaan met alles te verkopen. Daarna moesten we ons gaan verkleden van Vincent en mee gaan doen met de stoet. We waren allemaal in traditionele kledij. Dat betekent een witte rok met korte onderrok waardoor het een beetje poeft. We moesten dan een witte t-shirt of topje dragen met daarover een manta. Een soort speciaal deken. Dat zag ik eerst niet zitten want het was echt koud, maar na een eindje mee te doen in de stoet was het echt wel geestig. Er waren een paar señoritas, waaronder ook Anita van de keuken die met ons meededen. Ik kende het liedje niet, maar na 100 keer hetzelfde te horen kon je hier en daar wel wat meezingen. Na een eindje voel je toch dat de mensen dronken begonnen te worden. Het is een traditie om bier of pisco te drinken terwijl je in de stoet loopt. Wij konden in het begin niet zoveel drinken, omdat we van een casa hogar waren. Maar er waren velen die dan toch al teveel binnen hadden. Voorbeeld Anita was veel luidruchtiger dan normaal en ook de señoritas lachten meer dan dat ik gewoon was.

We hadden de toer gedaan op de plaza de armas, waar het eigenlijk stopt. Maar we bleven maar doorgaan en doorzingen door alle straten. Plotseling begon het te regenen, maar ook dat belemerde ons niet;) Na een eindje zijn we dan op een pleintje blijven zingen en dansen. Plotseling is er dan een wedstrijd uitgebroken. Jongens tegen de meisjes. Op hetzelfde liedje, zetten ze andere tekst om het ander geslacht een beetje uit te schelden. Moet wel zeggen dat ik van een paar uitdrukkingen verschoten ben. Ik ben niet gewend dat Peruanen zo over het ander geslacht spreken. Mar het was wel grappig om te horen. Daarna zijn we ons weer gaan verkleden. We hadden echt verschrikkelijk koud. Daarna zijn we met alle vijwilligers kebab gaan eten. Na 6 maanden weet ik dus dat er een kebabzaak is! Kun je da geloven! Het was heel lekker. De uitbaters zijn een Peruaan als kok en een Franse als serveerster. Met nadeel dat iedereen natuurlijk meer gemotiveerd was om frans te spreken. Daarna zijn we allemaal naar huis geweest en gaan slapen.

De volgende morgen ben ik gaan helpen in de keuken. Anita was zo moe! Gelukkig had ze ervoor gezorgd dat we chifa maakten. Dat was echt niet veel werk! Na het eten,ben ik dan weer naar het centrum geweest voor het carnaval. Moet eerlijk zeggen dat het voor mij constant hetzelfde leek. Daarmee bedoel ik dat het constant hetzelfde liedje was met dezelfde danspansjes. De ene groep deed het wel beter dan de andere, maar toch. Het enige verschil voor mij was dat ze allemaal verschillende kleuren hadden van traditionele kledij. Dat was dan ook het enigste. Maar de kleuren waren echt wel mooi om te zien. Na een beetje wandelen, ben ik Camille tegengekomen. We hebben dan een hele toer gedaan op zoek naar andere vrijwilligers, maar geen enkele tegengekomen. We gingen juist weer naar huis gaan, toen plots een ouder vrouwtje vanuit de stoet mij besmeerde met kalkpoeder. Dat is hier zo’n gewoonte dat ze kalkpoeder of water naar elkaar strooien. (gelukkig is het geen bloem, want dat zou een boeltje geven!) Camille had zich juist op tijd achter mij geschuild met gevolg dat mijn gezicht en t-shirt bijna helemaal wit waren en zij niets had.

Plotseling kwamen we dan Jennie en Nicolas tegen. Zij waren echt kletsnat en ze waren zelf bezig met water naar de mensen te gooien. Echt grappig om de reacties van de mensen te zien. De ene waren verbaasd, maar anderen waren boos of juist heel blij. Echt grappig. Als Nicolas water over iemand goot, dan kwam die persoon terug om ook water op ons te gooien met gevolg dat iedereen dan nat was. We zijn nog een eindje blijven kijken en daarna zijn we iets gaan eten. Daarachter wouden we de bus gaan nemen, maar we moesten een hele toer doen rond de plaza. Bij de kathedraal zijn we dan nog andere vrijwilligers tegengekomen. We zijn dan allemaal samen naar casa maximo geweest.